Murat Sevinç

Muhalefetin dış siyasette çoğu zaman, o siyaseti içerideki desteğe dönüştüren iktidarın yanında hizalanması, muhalefetin kim olduklarını henüz anlamadığım o ‘seçmenin’ oyunu almak için Cumhuriyet’in 'Aşil topuğu' (Ecevit’in ifadesi) laiklik ilkesinin açıkça yerle yeksan edilmesine sessiz kalması (sükût-ikrar!), muhalefetin hiçbir etkisi kalmamış bir parlamentoda hâlâ çocuksu gövde gösterileri yapmaya heveslenmesi, ne anlama gelir? Bu davranışları sergileyen muhalefetin, muhalif olduğu nedir?

Kendim için ‘müsvedde’ sıfatını ilk kez kullanıyorum, çünkü müsveddeyi olumsuz, muhatabı küçük gören, değersizleştiren bir sözcük zannederdim, yanılmışım. Bugün size müsvedde denildiğine göre, eh o zaman çok iyi bir şey demek ki şu müsvedde, gururla kabullenip taşımak gerekir bu sıfatı.

Yıllarca sevgiyle okuduğum ve çok şey öğrendiğim Tırmık’ı, Aydın Engin’i, gülümseyerek anmak istiyorum. Bu yüzden, bir vesileyle bana verdiği çok özel bir sırrı sizinle paylaşacağım. 

Tıknefes iktidarlar bir çare olarak seçim yasalarıyla oynamayı denediler bugüne dek. Çuvalladıkları da, kısa vadede kazançlı çıktıkları da oldu. Ancak söz konusu antidemokratik heveslerin hiçbiri nihayetinde para etmedi.

Bizlerin farkında olduğu her şeyin, muhalefet partileri de farkında. Daha doğrusu, böyle ummak gerekir. İktidarın her hamlesine karşı kendi planlarını yapacaklardır. Bu seçim, onlar için de herhangi bir seçim olmayacak, ola ki kaybederlerse o akşam TV ekranına çıkıp “Önümüzdeki seçimde kazanacağız, merak etmeyin” dedirtmezler artık hiç birine. Dedirtmezler. Umalım ki halkın ne halde olduğunu iyice kavrasınlar ve sokaktaki yoksulluk, umutsuzluk, endişe ve ‘köprüden önceki son çıkış’ duygusu, o ceylan derisi koltuklara ulaşabilsin. Umalım, bin kez umalım, binlerce kez umalım bunu.

Bunca iktidar sahibi insan, on yıllarca hep demokrasi ve refah vadeder de nasıl gerçekleşmez peki, durumu yalnızca siyasetçi güvenilmezliği ile açıklamak mümkün mü, bu gözleme eşlik eden başkaca dertlerimiz mi var?

Sizce, ‘güçlendirilmiş parlamanter sistem’ sözcüklerini bir çırpıda yanlışsız söyleyip yazabilecek kaç kişi yaşıyordur bu ülkede?

Moda Sahnesi neden reddediyor o akıl fikir almaz faturaları ödemeyi? Kemal Kılıçdaroğlu neden reddettiyse o yüzden. İnsafsız, orantısız faturalarla canımıza okunduğu ve bir şeyler yapılması gerektiği için.

‘Bir şehri, şehir yapan nedir?’ diye sorulsa sayacaklarımız ile ‘Bir şehri bizim şehrimiz haline getiren nedir?’ sorusunda hatırlayacaklarımız arasındaki fark, herhalde hayatımızın önemlice bir kesitini oluşturur. Bir düşünelim, bugün, bir daha hiç görmemecesine terk etsek yaşadığımız yeri, yıllar sonra ne kalır aklımızda, hangi yüzler, hangi mekânlar, hangi kaldırım, hangi vitrin, hangi telaş, hangi tat, hangi köşe başı, hangi kavga, hangi bakış… Neden onlar kalır, bir başkası değil. Ve aklımızdaki her neyse, başka bir yerde yaşasaydık yine kalır mıydı?

Mutabakatı tek bir cümleyle tanımlamak istesem, şöyle derdim: Liberal anayasacılığın terminolojisiyle hazırlanmış, ancak belli başlı yaşamsal konularda ‘liberallikten’ de ürkmüş, metne başlarken eleştirdiği 1961 Anayasası’ndaki klasik parlamenter sistemi benimsemiş, her kesimin kabul edebileceği ilkelere de yer veren, temel hak ve özgürlükler konusunda olabildiğince genel ifadeler sarf eden sütten ağzı yanmışların hazırladığı bir metin.

Türkiye fazlaca umutlanmak için de tümüyle umutsuzluğa kapılmak için de yanlış toprak. Parti genel başkanlarından ziyade, kendimize, topluma, toplumsal hareketlere, kamuoyu baskısına, emek hareketine, kadın hareketine, insan hakları mücadelesine güvenmek, herhalde çok daha makul bir tutum.

Ben oy veren bir kelle miyim? Ne olursa ‘kelle’ olmaktan kurtulurum? Bir sürahiye oy verecek olmak doğru bir tutum mu? Alınmayın diye size bir şey söylemiyorum, "Ben" diyorum, koyun olan benim.