DikenYaramazlara biraz batar!

Medya olayları yalnızca bireysel etiketler üzerinden anlatmayı sürdürürse, yapısal ve kurumsal boyutlar görünmez kalacak. Bu görünmezlik devam ettikçe her yeni olay, farklı isimlerle ama aynı eksik anlatıyla yeniden üretilmeye mahkum.

Erol bey 15 yıldır işletiyormuş Öz Emek'i. Park Birahanesi’ymiş, adını değiştirmiş: “Sosyalistim ben. Emeğe saygımdan dolayı koydum bu ismi.”

Üniversite yazılarına, çeşitli kaynaklar önererek devam ediyorum.

Maden saldırıları bütün öbür sorunlarımızın önünde şu anda. En yaygın, en ortak sorunumuz bu. Bu saldırılar yaşayacak yer bırakmayacak çünkü, irili ufaklı beton-kentlerden başka 'yaşam ortamı' kalmayacak.

Bir işe başlamak için motivasyon beklemek, kapının önünde durup açılmasını beklemek gibi. Kapının kolu oradadır ama insan dokunmaz. Çünkü dokunmak, sonucu değil belirsizliği başlatır.

Orhan Taylan’ın Beyoğlu Sofyalı Sokak Hamson Apartmanı’nda bu hafta başlayan ve 25 Nisan’a kadar sürecek olan sergisi; resim/heykel ve estetik meraklılarını atölye ortamında buluşturuyor.

Fransız ressam Gustave Courbet’nin, memleketi Ornans'ta dostlarıyla sıradan bir akşam yemeğini resmettiği 1848 tarihli tablosu. 

Bir süredir ‘ara seçim’ tartışması yapılıyor. CHP, boşalan üyelikler için ara seçimin zorunlu olduğu kanısında ve TBMM’yi bir tarih belirlemesi için göreve davet ediyor. İktidar ve çevresi ise ara seçime gerek duymadıklarını, yapılmayacağını açıkladı. CHP haricindeki muhalefet (!) partileri genellikle yarım ağız destek oldu bu öneriye. Oysa bir anayasal gereklilikten söz ediyoruz. Konu uzadıkça Diken’de de not düşmek iyi olur diye düşündüm.

Şef, elektrik ustası, terzi, hasta bakıcı ya da iyi bir garsonun kafasından “Yapay zeka beni işsiz bırakır mı?” diye bir soru geçmiyor. Geçmesine de gerek yok zaten.