DikenYaramazlara biraz batar!

Bir hayal kırıklığının ardından ortaya çıkan ilk sorulardan biri genellikle aynıdır: Bunun sorumlusu kim? Bu sorunun neden bu kadar çekici olduğunu hafife almamak gerekir. Suçlu bulmak karmaşık hikâyeleri basitleştirir. Belirsizliği azaltır, dağınık duyguları tek bir hedefe yöneltir.

Schengen belki adanın geleceğini tek başına değiştirecek bir dönüm noktası olmayacak. Ancak bu sürecin nasıl yürütüldüğü, Avrupa Birliği'nin Kıbrıslı Türklere gerçekten nasıl baktığını gösteren önemli bir sınava dönüşmüş durumda.

Babalar çoğu zaman geç anlaşılır... Onları çocukken sert buluruz, gençken eski kafalı, büyüyünce yorgun, öldükten sonra eksik. Baba dediğin insanın içinde en geç çözülen bilmecedir.

Avrupa ya da Dünya Kupası finallerinden bahsetmeye gerek yok. Toprak sahada futbol maçı yapan edebiyatçılarla tiyatroculardan bahsedeceğim.

'Süpermen değil Voltran' yazımı okuyan arkadaşım ve KBB doktorum Hikmet Toy mesaj yazmış, “‘Aracı’ mı yazmıştın, gel bir de bizim sağlık sektörüne bak istersen” demiş... Anladım ki herkesin canını sıkan bir konu bu 'aracı'lar.

Butlancı ekip ve saz arkadaşları ne anayasaya aykırı bir yargı kararıyla koltuğa oturulmasından, ne işbirlikçilikten, ne masumiyet karinesini yok saymaktan rahatsız.

‘Still Alice’ Oscar’ı almasına rağmen, biraz değerinin farkına varılmadan kıyıda kalmış olsa da hafızasını kaybeden bir kadını değil, kendini savunan insanı anlatan bir film olduğu için bende çok kıymetli.

Bir tabloya bakmak, bir roman okumak ya da bir müzik parçasını tekrar tekrar dinlemek ilk bakışta hayatın zorunlu ihtiyaçları arasında görünmez. Açlığı gidermez. Bir sorunu çözmez. Buna rağmen insanlar binlerce yıldır hikâyeler anlatıyor, resimler yapıyor, şarkılar yazıyor. Bunun nedeni sanatın cevaplar sunması değil. Yaşadığımız şeylerle aramızdaki ilişkiyi görünür hale getirmesi.

Girişimciliği de ‘21 günde İngilizce’ gibi, ‘mucize diyet listesi’ gibi ya da ‘kısa yoldan zengin olma semineri’ gibi ‘vaat kursları’na çevirmişiz.