DikenYaramazlara biraz batar!

Düşmanımızın bize zarar verebileceğini biliriz. Yakınımızdaki biri içinse aynı ihtimali hesaba katmayız. Darbenin ağırlığını, yapılan şey kadar onu yapanın kim olduğu da belirler.

Tabula rasa imkânsız gerçek yaşamda. 2010 sonrasında yaşadıkları derin hayal kırıklığının pek çok okumuşu çok daha temkinli davranmaya sevk ettiğini tahmin ediyorum. Haklılar.

Çehov'un "Eğer ilk perdede duvarda bir tüfek asılıysa son perdede o tüfek mutlaka patlamalıdır..." dediğini bilmeyenimiz yoktur. Konumuz henüz duvara asılmamış olan tüfeğin patlamış olması.

Hadi şimdi bi' kenara bırakalım krizleri, daralmaları, ekonomik okumaları falan filan ve açalım şu ‘restoran yatırımı’ meselesini detaylıca masanın üzerine.

'Kanun-yiyen' bir rejimin verdiği hangi ‘hukuki güvence'ye bel bağlanıp da barış inşa edilecek? 

Süreci yürütenler konuşulsun istemiyor, çünkü duyacaklarından hazzetmeyebilirler; konuşabilecek olanlar ise ya itibarsızlaştırıldı ya baskı altında ya da yılların derin hayal kırıklıklarını yaşıyor.

DEM Parti İmralı heyeti üyesi Faik Özgür Erol, 'Terörsüz Türkiye' sürecine yeterli entelektüel desteğin olmayışını eleştirdi.

Yıllar boyunca aynı özelliklerimiz görülüp adlandırıldıkça, biz de kendimizi o kelimelerle anlatmaya başlayabiliriz. Bir süre sonra başkalarının bizi nasıl bildiğiyle bizim nasıl biri olduğumuzu sandığımız şey arasındaki sınır eskisi kadar belirgin olmayabilir. O zaman soru yalnızca başkalarının bizi nasıl gördüğü değildir: “Ben böyleyim” dediğimiz şeyin ne kadarı gerçekten bize aittir?

İtalya’da akış haritalarının dışında kalmayı 'başarmış' bir bölgeden bahsetmek istiyorum. "Köyüm" demekten zevk aldığım, ikinci evime dönüştürdüğüm Oltrepò Pavese’den…