DikenYaramazlara biraz batar!

Dört günlük manşetler Türkiye’de medyanın siyasal gerçekliği nasıl kurduğunu ve kutuplaşmayı nasıl beslediğini gözler önüne serdi.

Eskiden kolayca geçip gittiğimiz şeyler artık içimize batıyor. Uzayan bir telefon konuşması, peş peşe gelen mesajlar, aynı hikâyenin yeniden anlatılması, yan masadan yükselen ses… Hiçbiri tek başına büyük değil. Buna rağmen içimizde çoktan gerilmiş bir tele dokunuyor ve o tanıdık cümle geliyor: “Kimseyi çekemiyorum.” 

Türkan Şoray imzalı tefrika yayınlamak istiyordu Yeni İstanbul gazetesi ve bunu yazdıracak yazar arıyordu. “O yazmayacak” dedi Kayhan Sağlamer, yanında getirdiği kâğıtları Adnan Özyalçıner’in kucağına bıraktı, “Sen yazacaksın romanı ve gazetede tefrika edilecek.”

Günümüzde kurulabilecek en radikal cümlelerden biri şu herhalde: Kendimin en iyi versiyonu olmak istemiyorum. Kendim olmak istiyorum.

Okeye beklenen dördüncü özgüveniyle daldım içeri. Halbuki hayatımda ilk kez geçtiğim bir caddedeyim ve ilk kez gördüğüm bir tabelanın çağrısına uydum.

Halk yaşamına sahip çıktı, anamuhalefetin meşru temsilcileri halkın arzusunu görmezden gelmedi. Özgür Özel ve arkadaşları çok yerinde bir iş yaptı. Yolları açık olsun.

Birini henüz tanımadan tüm geçmişimizi, travmalarımızı ya da güncel problemlerimizi anlattığımızda, aramızda özel bir bağ kurulduğunu sanabiliriz. Konuşma derinleşmiştir; ilişki ise henüz aynı yolu katetmemiştir.

Son defa Ankara’ya çağırdı bizi Ahmet Telli. “Gelin” falan demedi; ondan aldığımız son haberin acısı ve yasıyla gidecektik Ankara’ya.

O kadar, o kadar, o kadar yoğun geçiyor ki tüm yıl, yurt içi ve dışında onlarca keyifli proje, her ay dört-beş yazı, İstanbul’un yorucu güzelliği ve tabii bu akıntıda ailece bir arada olamadığımız zamanlar falan derken iyi geldi bize bu tatil.