DikenYaramazlara biraz batar!

Fransız ressam Gustave Courbet’nin, memleketi Ornans'ta dostlarıyla sıradan bir akşam yemeğini resmettiği 1848 tarihli tablosu. 

Bir süredir ‘ara seçim’ tartışması yapılıyor. CHP, boşalan üyelikler için ara seçimin zorunlu olduğu kanısında ve TBMM’yi bir tarih belirlemesi için göreve davet ediyor. İktidar ve çevresi ise ara seçime gerek duymadıklarını, yapılmayacağını açıkladı. CHP haricindeki muhalefet (!) partileri genellikle yarım ağız destek oldu bu öneriye. Oysa bir anayasal gereklilikten söz ediyoruz. Konu uzadıkça Diken’de de not düşmek iyi olur diye düşündüm.

Şef, elektrik ustası, terzi, hasta bakıcı ya da iyi bir garsonun kafasından “Yapay zeka beni işsiz bırakır mı?” diye bir soru geçmiyor. Geçmesine de gerek yok zaten.

Sasa’nın arkadaşı Fatih’in acayip bir fikri var: Bir deneme kabini olsaydı da, bu deneme kabinine girip geleceğimizden rasgele 10 dakika izleyebilseydik.

Orhan Veli, hayatın kendine bahşettiği sakinliği yaşamak ve arkadaşlarıyla edebiyat sohbeti etmek için giderdi Lambo’nun Meyhanesi’ne.

Yerellik ve evrensellik dengesini olağanüstü bir başarıyla kuran, günümüzde geçse de 'zamansız' bir film 'Sarı Zarflar'. Gerçeklikle bağları son derece sağlam ve didaktik olmaksızın çok da politik bir film.

Bu yazıyı, elime geçince hızla yeniden okuduğum iki kitap; Luke Rhinehart’ın 'EST' ve Ceylan Daş’ın 'Neye İhtiyacım Var?' yazdırdı. Bahar günleri için, iki iyi okuma…

Can sıkıntısı çoğu zaman yanlış tanımlanır. Sanki seçenek kalmadığında ortaya çıkan basit bir boşluk haliymiş gibi düşünülür. Oysa bugünün sorunu çoğu zaman seçenek azlığı değil fazlalığıdır; sessizlik değil gürültüdür. Yani can sıkıntısı, hayatın boşaldığı yerde değil, dolu ama insanın onun içinde kök salamamış olduğu yerde belirir.

Başlangıçta hiçbirimize, özellikle genç kuşağa hiçbir şey ifade etmeyen iki sözcük: ‘Sarı Zarflar’.