DikenYaramazlara biraz batar!

İyi de nereye gidip yaşamalı? İstanbulluların tepeden baktığı ve tek iyi tarafının İstanbul’a dönüş kısmı olduğu iddia edilen Ankara’ya mı? Bir de İzmir var, aklımıza bile gelmeyen küçük ihtimaliyle.

Metrobüste kırk yılın başı denk getirip de cam kenarına oturabilen biri Turgut Uyar’dan ‘Göğe Bakma Durağı’ şiirini okumak istemiştir içinden. Ya da köprüden geçerken Redd’den "Manzaraya daldım ses çıkarma" şarkısını mırıldanası gelmiştir... Ama gök yok, manzara yok. Reklam var.

İlişkileri bitiren şey çoğu zaman büyük krizler değil, tekrar eden küçük örüntülerdir. Eleştiri, savunma, küçümseme ve duvar örme… Yani mesele tek bir kavga değildir; o kavganın her seferinde aynı yere çıkmasıdır.

Belçikalı ressam James Ensor'un bir dönem üyesi olduğu sanat grubu 'Les XX'i alaya aldığı 1896 tarihli tablosu.

Bazı oyunlar sahneye çıkmaz, bir hatırayı uyandırır. Kimi alkışlar yalnızca oyuncuya değil, daha iyi olduğuna inanılan zamanlara ulaşır. Gırgıriye böyle bir şey yaptı.

Disiplin başka şey, zorbalık başka şey. Bu ikisini karıştıranlar var, bir de kolaycılığa kılıf yapanlar.

Halk, muhalefet partilerine ne yapması, nasıl yapması gerektiğini, ihtiyacının ne olduğunu anlatıp duruyor yıllardır ve son madenci direnişi, söz konusu anlatma-yol gösterme çabasının bir örneği.

Bir şarkı var dilimizde Ruhi Su’yun sesiyle kulaklarımızda çınlıyor hep. En çok da 1 Mayıs dayanışma ve direniş günlerinde yanına sokulduğumuz bir şarkı bu…

Deniz Meyhanesi, 2001’de açılmış. Memiş’in Yeri’ymiş o zamanlar. Sonra meyhaneye dönmüş.