DikenYaramazlara biraz batar!

Hayatın tuhaf bir tarafı var: Daha iyi günleri beklerken geçen günleri hesaptan düşmüyor.

İnsan yalnızca kendi hayatını kurtararak yaşayamaz. Bir başkasının acısını duyabilmek aynı zamanda yalnız olmadığımızı da hatırlamaktır.

Heves ve şaşkınlık dolu bir sergi dolaştım, Nâzım için İzmir’de fuar alanı içinde açılan sergide uzun saatler geçirdim. Çocukluğundan başlayıp mezarında biten bir serginin içinde daha önce gördüklerim de vardı, fikrim olan şeyler de ama ilk defa gördüklerim her şeyden daha çoktu ve aklımdaki Nâzım’a yeni bir direnç kattı

Geçen haftaki 'Ne kadar yılım kaldı?' yazıma tahminimden çok mesaj yazmış okurlar, buna da şaşırdığımı itiraf etmeliyim.

Kadir İnanır vasiyetinde hazır bir aile ağacını takip etmedi. Doğduğu bağların yerine yaşarken kurduğu bağı ve inandığı değerleri koydu.

YENİ Parti, nasıl yeni bir parti olabilir? Herhalde, gençlere büyük önem verdiğini tekrar ederek değil, gençlere önem vererek.

Zor koşullarda işlevini sürdüren, kendisinden bekleneni yapan, düzenini bozmayan kişiyi dayanıklı sayıyoruz. Oysa insan kendisini korumayı öğrenirken hayatını daraltan alışkanlıklar da edinebilir. Dayanıklılığın ne olduğunu anlamak için, insanın neye dayanabildiği kadar neye uyum sağladığına da bakmak gerekir.

Hakiki bir tiyatro ve sanat tutkunu olarak; kapanan bir salon ile uçurumdan düşen bir kedi benim ruhumda aynı hasara yol açıyor.

İnternet sitemde tecrübeyle sabit bir tavsiyem var okuyanlara: “Kendinize ait tek seferlik hayatı başkaları için israf etmeyin lütfen.” O cümleye bir ekleme daha yapmak istiyorum.