DikenYaramazlara biraz batar!

Sonu meyhaneye varan en güzel yolculuklardan biri oldu. İstanbul’un pek sevdiğim, en güzel yollarından geçtim. 

Bir ilişkinin başladığı günü nasıl tam olarak bulamıyorsak, içeride bittiği günü de gösteremeyiz. Hafıza tarih tutmaz. Bir sabah kalkıp her şeyin geçtiğini ilan etmez. Bir süre sonra fark ederiz: Eskiden bugünün içine karışan şey, artık ait olduğu yerde duruyordur. Bazı ilişkiler unutulduğu için değil, sonunda geçmiş zaman kipine geçebildiği için biter.

Kısa süre önce Roma’da tanık olup heyecanlandığım et/vegan mutfak birlikteliğinin benzer bir egzersizini İstanbul’da Casa Lavanda’da Emre Şen ve Belçikalı yıldızlı vegan restoran HumusX Hoertenses’in şefi Nicolas Decloedt arasında görmek harika bir sürpriz oldu.

Bir şirketin yapay zeka aracından ‘büyük ölçüde’ yararlandıysanız beyan etmelisiniz. Hangi robotu nasıl kullandığınızı açıklamak bir kamusal sorumluluk, gazeteciliğin etik sınavı. 

Yeditepe Sanat Dergisi'nin 180. sayısının ilk şiiri 5. sayfada Orhan Pamuk’la başlıyor, sayfa 6’da İlhan Berk ve Ata Karatay var, 7. sayfada Ali Yüce, Ruşen Hakkı ve Arif Coşkun ve daha başka şairler.

İnsanlar 'değirmenin suyunu' değil de, 'değirmenin hızını' hayranlıkla sorunca, rantı meşrulaştıran da hukuk değil, işte bu bakış ve bu alkış oluyor anlayacağınız.

Jason Arday vakası bir akademik skandalın ötesinde akademik itibarın kamusal alanda inşası ve yıkımı üzerine düşünmek için önemli bir örnek.

Despot için tek sabit, iktidarını koruma ve pekiştirme güdüsüdür. Bu güdüyle de ne yazık ki müzakere değil, ancak mücadele edilebilir. Mücadele saflarına dönmezsek hiçbir çerçeve yasa, bizi er ya da geç portakal suyu olarak içilmekten kurtarmayacak.

Özgür Özel’in durumunun hiç kolay olmadığını yazdım geçen yazıda ve hâlâ aynı kanıdayım. Düşüncem, Özgür Özel’in bu sınavdan çakmadığı, kendisi, partisi ve ‘yasa’ hakkında makul olabilecek kararlardan birini verdiği yönünde.