DikenYaramazlara biraz batar!

Arkadaşlığın zahmeti yetişkinlikte biraz da onu hayatın içinde tutabilmekten geliyor... Çocukken aynı bahçeye hayat bizi çıkarıyordu; yetişkinlikte birbirimizin kapısını biraz da kendimiz çalmak zorundayız.

Türk Tiyatro Tarihi akademik bir çatıyı hak ediyor. Tiyatromuzun belleğini en büyük ustalardan, en küçük, en kısa ömürlü tiyatrolara kadar; isimlerini artık çok az kişinin anımsadığı ışık ustalarına, sahne amirlerine, kostümcülerine kadar mümkün olan kimsenin unutulmadığı ya da yok sayılmadığı bir koruyucu çatı…

Terminal Kadıköy'deki 'viyadük altı' (zamanında halk arasında 'tren altı' diye de adlandırılırmış), uzun yıllar boyunca kimsenin sahiplenmek istemediği bir boşluktu.

Toplanıp Sinop’a gittik. Mutluluk Festivali için davet edilmiştik, ilk defa mutlulukla ilgili bir konuşma yapacak olmanın heyecanı mı desem, mutlulukla ilgili bir başlıkta bir araya gelmek mi desem bilmiyorum; ama ne olursa olsun, Sinop’a gitme günü yaklaştıkça, içten içe heyecan ve belli belirsiz mutluluk sardı içimi.

Demek ki bir buçuk asır sonra ‘terakkimiz’ bu kadar olabildi. Diken’den T24’teki arkadaşlara selam ve sevgilerimi gönderiyorum.

Burası Sefa Restaurant, namıdiğer Deli Hüsnü’nün Yeri. Burayı, Efsane Birahanesi’nin servis sorumlusu Murat Bey’den (Badur) öğrenmiş, listeme almıştım.

Finans dünyasının kendisi hakkında ürettiği bilgi hangi süreçlerden geçerek gazetecilik bilgisine dönüştü?

Hayatın tuhaf bir tarafı var: Daha iyi günleri beklerken geçen günleri hesaptan düşmüyor.

İnsan yalnızca kendi hayatını kurtararak yaşayamaz. Bir başkasının acısını duyabilmek aynı zamanda yalnız olmadığımızı da hatırlamaktır.