DikenYaramazlara biraz batar!

Pazar akşamı Kadın Voleybol Milli Takımımız üst üste ikinci kez Avrupa Şampiyonu olunca “Tarih yazdık.” Bu hikâye bir gecelik değil 100 yıllık bir hikâye.

Serhat Kılıç’ın ölüm nedeni henüz belirlenmemişken evi açıldı önümüze. Her nesneye taşıyabileceğinden fazla anlam yüklendi, mahrem hayatı topluca yürütülen bir soruşturmaya çevrildi. Bir insanın ölümünü araştırmakla hayatını didiklemek, bilgi vermekle ima etmek, kamu yararıyla kamuoyunun merakını doyurmak arasında gazeteciliğin koruması gereken koskoca bir mesafe var.

Ölüm bir anda olur, ona göre kurulmuş gündelik düzen ise aynı hızla çözülmez. Akıl haberi bir kez alır; gündelik hayat yokluğu küçük küçük öğrenir.

Karaca Tiyatrosu, yalnızca bir tiyatro binası değildir. Türk tiyatrosunun birbirine el vermiş birkaç kuşağının nefes alıp verdiği yerdir. Karaca Tiyatrosu'nun perdeleri yeniden açılıyor. Bir de sürpriz var!

Danışmanlık bir meslek değil, bir sığınak çoğunlukla; özellikle de ülkemizde. Bazen de dolandırıcılık.

Zulal ile Mıgırdiç bir daha asla bir araya gelemedi. 6-7 Eylül Pogromu’nun ağır talanından geriye bu imkânsızlık kaldı.

Sağlık sorunlarından dolayı, sahibinden satılık. Merkezi konumda, müşterisi hazır, içki ruhsatlı, üç katlı bir tarih…

Düşmanımızın bize zarar verebileceğini biliriz. Yakınımızdaki biri içinse aynı ihtimali hesaba katmayız. Darbenin ağırlığını, yapılan şey kadar onu yapanın kim olduğu da belirler.

Tabula rasa imkânsız gerçek yaşamda. 2010 sonrasında yaşadıkları derin hayal kırıklığının pek çok okumuşu çok daha temkinli davranmaya sevk ettiğini tahmin ediyorum. Haklılar.