DikenYaramazlara biraz batar!

Birini henüz tanımadan tüm geçmişimizi, travmalarımızı ya da güncel problemlerimizi anlattığımızda, aramızda özel bir bağ kurulduğunu sanabiliriz. Konuşma derinleşmiştir; ilişki ise henüz aynı yolu katetmemiştir.

Son defa Ankara’ya çağırdı bizi Ahmet Telli. “Gelin” falan demedi; ondan aldığımız son haberin acısı ve yasıyla gidecektik Ankara’ya.

O kadar, o kadar, o kadar yoğun geçiyor ki tüm yıl, yurt içi ve dışında onlarca keyifli proje, her ay dört-beş yazı, İstanbul’un yorucu güzelliği ve tabii bu akıntıda ailece bir arada olamadığımız zamanlar falan derken iyi geldi bize bu tatil.

Çoğunluğu ergenlik yaşlarında kalmakta ısrarcı memleket erkek vasatının ‘tayt endişesi’ en sevdiğim konulardan biri.

Belki de yetişkinliğin en güç yanı, çocukluğu geride bırakamamak değildir. Asıl güç olan, çocukluğun bizden istediğiyle bugün gerçekten seçtiklerimizi birbirinden ayırabilmektir.

Türkiye şu anda Avrupa'da üniversite mezunu işsizliğinin genel işsizlik oranını geçtiği tek ülke. 25-34 yaşlar arasındaki her iki işsiz gençten biri üniversite mezunu.

Agop Arad, henüz bir yaşındayken ailesinin kervanında İstanbul’a göç etti. Kumkapı’da Assomption Koleji’ni bitirdikten sonra Güzel Sanatlar Akademisi’nde Nazmi Ziya, İbrahim Çallı ve Leopold Levy’nin atölyelerinde eğitim aldı. 1941’de kurulan Yeniler Grubu’na katılan Arad, bir yandan da Vatan, Akın, Şehir, Hakikat-i Tasvir gibi gazetelerde gazete ressamlığı yaparak geçimini sağladı

Bazen toplumlar kaybettiklerini anmak, yaşadıkları acılarla yüzleşmek ve aynı felaketlerin tekrarını önlemek için geçmişe döner. Bazen de devletler ve uluslararası kurumlar geçmişi bugünün siyasal ihtiyaçlarına göre yeniden düzenler. Hangi acının hatırlanacağına, hangisinin görmezden gelineceğine, kimin mağdur, kimin fail olarak kayda geçirileceğine karar verirler. İşte o noktada hafıza, hakikati anlamanın aracı olmaktan çıkar; siyasetin cephaneliğine dönüşür.

Efsane Birahanesi Nebioğlu Sokak’ta, Sefaköy Metrobüs durağına beş dakika yürüme mesafesinde.