DikenYaramazlara biraz batar!

Türk sanat dünyası 19 Mayıs'ın hakkını bütünüyle verdi mi? Hayır veremedi.

Patti Smith konseri hakkında bir şeyler yazmak benim için hiç kolay bir iş değil. İtiraf etmeliyim ki kendisinin büyük bir fanıyım ve bu nedenle konseri objektif olarak değerlendirebilmem oldukça zor.

Eskiden bir insan anlatılırken “çok iyi biridir”, “vefalıdır”, “eli açıktır”, “dost canlısıdır” denirdi. Bugün ise birini överken kullanılan kelimeler değişti: “Çevresi çok güçlü”, “iş bitirici”, “bağlantıları kuvvetli”, “işe yarayan biri.”

Avusturyalı sembolist ressam, illüstratör ve yazar Alfred Kubin’in, Avrupa sanatının en huzursuz imgelerinden birini ürettiği 1901-02 tarihli eseri.

Sokaklarda işkencehanelerden taşan seslerle idamların getirdiği ölüm sessizliği birbirine girmiş, ülke tam suskunluğa alışmışken Türkçe rock yapan bir müzik grubu kuruluyor. Çok fırtınalı günlerde kurulduğundan olsa gerek adı ‘Bulutsuzluk Özlemi’.

Sözcü Gazetesine göz gezdiriyordum, bir başlık: '4 gençten 1'i evde oturuyor, çalışabilen GARSON oluyor.' Garson olmak sanki bir lanet, bir düşüş, bir kötü kader!

Ahmet Telli bozkırın sokaklarından geçip Türkiye Yazıları’ndan içeriye girdiğinde, Ahmet Say gelen kişinin bir şair olduğunu bilmiyordu. Tanınmış bir edebiyat öğretmeni olduğunu da bilmiyordu.

Bir insanı, onun mesleğindeki benzersizliğini üzerinden anlatmak istiyorum. Ne kadar çok insan tanısa Ali Güzel’i o kadar iyi olur.

Dile kolay, 104 yıl… Beş kuşak… Anadolu’da bu kadar uzun soluklu başka meyhane var mıdır, bilmiyorum. Baştan söyleyeyim, işlerini de hakkıyla yapıyorlar.