DikenYaramazlara biraz batar!

Annelik dünyadaki herhalde en güzel şeylerden biri ama artık daha fazla kadın, anneliği toplumun çizdiği sınırlar içinde gerçekleştirebileceği bir performans ya da sonsuz bir fedakârlık anlatısı olarak kurmak istemiyor.

Hayat giderek deneyimlenen bir şey olmaktan çıkıp yönetilen bir projeye dönüşüyor.

Elimdeki sekiz kitabı okudum. Her kitap için kısa kısa notlar yazdım. Ne düşündüysem sakınmadan söylemeye gayret ettim. Ödülü Hakan Bıçakcı’ya verdim.

Annelere, annesini özleyenlere, çocuklarını arayanlara, görüş bekleyenlere, annesine konuk olanlara, çiçek satıcılarına, su taşıyanlara… Saygıyla…

Tiyatrolar arası üretim koşulları uçurumsa ödülün terazisi de yamuktur. Kimse kusura bakmasın bu adalet değil, eşitsizliğe smokin giydirmektir.

Diploma hastalığı için kimse hastane açmıyor. Ama piyasa kendi cevabını üretiyor. Ve o cevabın adı da beceri.

İyi de nereye gidip yaşamalı? İstanbulluların tepeden baktığı ve tek iyi tarafının İstanbul’a dönüş kısmı olduğu iddia edilen Ankara’ya mı? Bir de İzmir var, aklımıza bile gelmeyen küçük ihtimaliyle.

Metrobüste kırk yılın başı denk getirip de cam kenarına oturabilen biri Turgut Uyar’dan ‘Göğe Bakma Durağı’ şiirini okumak istemiştir içinden. Ya da köprüden geçerken Redd’den "Manzaraya daldım ses çıkarma" şarkısını mırıldanası gelmiştir... Ama gök yok, manzara yok. Reklam var.

İlişkileri bitiren şey çoğu zaman büyük krizler değil, tekrar eden küçük örüntülerdir. Eleştiri, savunma, küçümseme ve duvar örme… Yani mesele tek bir kavga değildir; o kavganın her seferinde aynı yere çıkmasıdır.