Despot için tek sabit, iktidarını koruma ve pekiştirme güdüsüdür. Bu güdüyle de ne yazık ki müzakere değil, ancak mücadele edilebilir. Mücadele saflarına dönmezsek hiçbir çerçeve yasa, bizi er ya da geç portakal suyu olarak içilmekten kurtarmayacak.

Özgür Özel’in durumunun hiç kolay olmadığını yazdım geçen yazıda ve hâlâ aynı kanıdayım. Düşüncem, Özgür Özel’in bu sınavdan çakmadığı, kendisi, partisi ve ‘yasa’ hakkında makul olabilecek kararlardan birini verdiği yönünde.

Bir davranışı neden tekrarladığımızı anlamak için her zaman onu yaptığımız ana bakmak yetmez. Cevap, kimi zaman onu yapmadığımızda geriye kalandır.

Lüks lafının kendisi lüks olmaktan çıkmış durumda. Hal böyle olunca dünyanın en lüks lokantasındayım diyebilirim. Sessizinden lüks.

Yeni Parti, eleştirilerinde haklı. 16 yıl sonra yeniden ‘yetmez ama evetçilik’ hevesine tanık olmak da can sıkıcı.

Özellikle 2025’te yapay zeka sohbet robotlarının her eve girmesiyle bazı köşe yazarlarının kalemi başkalaşıverdi. Gündelik okuduğum kimi genç-geçkin yazarlar bir gecede kumaş değiştirdi, her köşeden aynı ses çıkmaya başladı.

Sizin şiirinizi ve Ohannes Şaşkal çevirisiyle Zahrad’ın şiirini peş peşe koyuyorum; birkaç bölümünü okuyunca ne demek istediğim açığa çıkıyor.

Geçen hafta Patmos'u yazdım; aynı denizi paylaşıp neden bu kadar farklı yaşadığımızı sordum. Yanıt okurum Erol Gözen'den geldi.

“İnsanlar neden böyle ya?” sorusu bana hep eksik geliyor. “Nasıl bir hayat insanları böyle yapıyor?” sorusu daha doğru galiba.