DikenYaramazlara biraz batar!

Birini aylar sonra görüyorsunuz. Daha “nasılsın?” demeden hızlı bir yoklama başlıyor: “Kilo almışsın.” “Çok çökmüşsün.” “Yüzün çok güzel, biraz kilo versen…” Bu sözler çoğu zaman hakaret eder gibi değil, çayın yanına kaşık bırakır gibi söyleniyor. Rahatsız edici olan biraz da bu: Başkasının görünüşü hakkında konuşmak, gündelik hayatın olağan bir hakkıymış gibi görülüyor

İtalya’ya ilk kez gidecek birine illa Calabria’ya gidin demem. İtalya’yı iyi biliyorsanız, Instagram turizminden bıktıysanız, hayatta mükemmelden bir eksiğini aradığınız bir yerdeyseniz Calabria’ya zaman ayırın derim. Özellikle eylülde.

Belki sanatta da hayatta da mesele taraf seçmek değildir. Bazen mesele sentez yapabilecek kadar özgürleşmek olabilir. "Sen ne yapacaksın bu hafta" diye sorabilirsiniz.

12 Eylül faşist darbesinin Amerika güdümündeki generaller tarafından uluslararası sermayeye armağan edilmek üzere tasarlanıp hayata geçirildiğine ikna olmuyoruz.

Cebir ve tehdit arttıkça, onurlu çıkış sapağını kaçıracak muhalif siyasetçi sayısının artacağını öngörmek zor değil. ‘İlkeli Stoacılık' bizim iklimde kolay yetişmiyor belli ki.  

Filenin Sultanları etrafındaki tartışmada asıl mesele, başarılı kadının kamusal alanda hangi koşullarda kabul gördüğü ve bu kabulün kadın kendi sınırlarını çizmeye başladığında ne ölçüde sürdüğü.

Sanırım duamız tutmadı.

Pazar akşamı Kadın Voleybol Milli Takımımız üst üste ikinci kez Avrupa Şampiyonu olunca “Tarih yazdık.” Bu hikâye bir gecelik değil 100 yıllık bir hikâye.

Serhat Kılıç’ın ölüm nedeni henüz belirlenmemişken evi açıldı önümüze. Her nesneye taşıyabileceğinden fazla anlam yüklendi, mahrem hayatı topluca yürütülen bir soruşturmaya çevrildi. Bir insanın ölümünü araştırmakla hayatını didiklemek, bilgi vermekle ima etmek, kamu yararıyla kamuoyunun merakını doyurmak arasında gazeteciliğin koruması gereken koskoca bir mesafe var.