Yazarlar
Özgür Özel ve arkadaşları çok doğru bir iş yaptı
Halk yaşamına sahip çıktı, anamuhalefetin meşru temsilcileri halkın arzusunu görmezden gelmedi. Özgür Özel ve arkadaşları çok yerinde bir iş yaptı. Yolları açık olsun.
Aşırı paylaşım ve güven yanılsaması
Birini henüz tanımadan tüm geçmişimizi, travmalarımızı ya da güncel problemlerimizi anlattığımızda, aramızda özel bir bağ kurulduğunu sanabiliriz. Konuşma derinleşmiştir; ilişki ise henüz aynı yolu katetmemiştir.
Ahmet Telli'ye veda
Son defa Ankara’ya çağırdı bizi Ahmet Telli. “Gelin” falan demedi; ondan aldığımız son haberin acısı ve yasıyla gidecektik Ankara’ya.
Tatil
O kadar, o kadar, o kadar yoğun geçiyor ki tüm yıl, yurt içi ve dışında onlarca keyifli proje, her ay dört-beş yazı, İstanbul’un yorucu güzelliği ve tabii bu akıntıda ailece bir arada olamadığımız zamanlar falan derken iyi geldi bize bu tatil.
'Tayt' deyip geçmemek lâzım!
Çoğunluğu ergenlik yaşlarında kalmakta ısrarcı memleket erkek vasatının ‘tayt endişesi’ en sevdiğim konulardan biri.
Çocukluğun emaneti
Belki de yetişkinliğin en güç yanı, çocukluğu geride bırakamamak değildir. Asıl güç olan, çocukluğun bizden istediğiyle bugün gerçekten seçtiklerimizi birbirinden ayırabilmektir.
Bir meslek, bir bilezik
Türkiye şu anda Avrupa'da üniversite mezunu işsizliğinin genel işsizlik oranını geçtiği tek ülke. 25-34 yaşlar arasındaki her iki işsiz gençten biri üniversite mezunu.
Agop Arad: Bir kitap, bir düğün
Agop Arad, henüz bir yaşındayken ailesinin kervanında İstanbul’a göç etti. Kumkapı’da Assomption Koleji’ni bitirdikten sonra Güzel Sanatlar Akademisi’nde Nazmi Ziya, İbrahim Çallı ve Leopold Levy’nin atölyelerinde eğitim aldı. 1941’de kurulan Yeniler Grubu’na katılan Arad, bir yandan da Vatan, Akın, Şehir, Hakikat-i Tasvir gibi gazetelerde gazete ressamlığı yaparak geçimini sağladı
Hafıza ne zaman silaha dönüşür?
Bazen toplumlar kaybettiklerini anmak, yaşadıkları acılarla yüzleşmek ve aynı felaketlerin tekrarını önlemek için geçmişe döner. Bazen de devletler ve uluslararası kurumlar geçmişi bugünün siyasal ihtiyaçlarına göre yeniden düzenler. Hangi acının hatırlanacağına, hangisinin görmezden gelineceğine, kimin mağdur, kimin fail olarak kayda geçirileceğine karar verirler. İşte o noktada hafıza, hakikati anlamanın aracı olmaktan çıkar; siyasetin cephaneliğine dönüşür.
