‘Still Alice’ Oscar’ı almasına rağmen, biraz değerinin farkına varılmadan kıyıda kalmış olsa da hafızasını kaybeden bir kadını değil, kendini savunan insanı anlatan bir film olduğu için bende çok kıymetli.

Bir tabloya bakmak, bir roman okumak ya da bir müzik parçasını tekrar tekrar dinlemek ilk bakışta hayatın zorunlu ihtiyaçları arasında görünmez. Açlığı gidermez. Bir sorunu çözmez. Buna rağmen insanlar binlerce yıldır hikâyeler anlatıyor, resimler yapıyor, şarkılar yazıyor. Bunun nedeni sanatın cevaplar sunması değil. Yaşadığımız şeylerle aramızdaki ilişkiyi görünür hale getirmesi.

Girişimciliği de ‘21 günde İngilizce’ gibi, ‘mucize diyet listesi’ gibi ya da ‘kısa yoldan zengin olma semineri’ gibi ‘vaat kursları’na çevirmişiz.

Ahmed Arif’e kim yazmış bu mektubu, içinde hangi sözcükler saklı, meramı nedir, bilmiyoruz.

Yalçınkaya Ocakbaşı&Restaurant Aksaray’da, Recep Yazıcıoğlu Sokak ile Sinekli Bahçe Sokak köşesinde. Sinekli Bahçe Sokak’taki Star Ocakbaşı’na gelmiştim daha önce. Yabancısı sayılmam buraların. 

Bazı geceler yalnızca izlenmez, içinde yer alınır. Kardeş Türküler’in yarın akşamki ‘Yan Yana’ konseri öyle bir gece olacak gibi.

Bir zamanlar dikkat dağıtan şeylerin bir sonu vardı. Gazete biterdi. Televizyon yayını sona ererdi. Yolculuk tamamlanırdı. Misafirler dağılırdı. İnsan eninde sonunda kendi zihniyle yeniden karşılaşırdı. Bugün ise akışın sonu yok.

Türkiye’de kültür alanı ölmedi; ama eski seyirci çatırdıyor. Sinema artık otomatik kitle eğlencesi değil. Tiyatro, canlı temas sayesinde nefes alıyor.

Eve girer girmez, salonda karşıladı işler beni. Onlarca bağımsız parçanın bir araya gelip oluşturduğu toplam bana kalırsa bir hikâyenin dağınık toplamı. Adnan Özsökmeler yaptıklarına “bir örgütlenme biçimi” diyor.