DikenYaramazlara biraz batar!

Yetişkinlikte yaşanan birçok güçlüğün kökeni çocuklukta aranabilir; çünkü ilk yıllar ruhsal yapının temel taşlarının oluşmasında önemli rol oynar. Ancak geçmişi anlamaya çalışmakla bugünkü yaşamın hükmünü bütünüyle ona teslim etmek arasındaki çizgi silindiğinde mesele değişir.

Bu yazı aslında iki ayrı yemek üzerine. Aynı hafta içinde yaşandı, aynı insan etrafında birleşti ama İtalya'da et yemeye dair uzun uzun düşünme motivasyonu yemeklerdi ikisi de.

Çeşitli disiplinlerden bilimcileri akarsularımızı kurtarmak için arıyoruz, bir inşaat şirketi gibi çalışan Devlet Su İşleri'nin karşısına çağdaş bilimi dikmek için.

Deva Partisi Genel Başkanı Ali Babacan bir kanalda söyleşi yapmış ve sohbetin bir yerinde eğitimin önemini anlatabilmek için, ‘ev satma’ örneği vermiş. Bunun üzerine epeyce eleştirildi.

İkinci Yeni göze çarpıyor hemen ama ressamlar, eleştirmenler, fotoğraf sanatçıları, dergiciler, yazarlar da yer alıyor masada. Dünya Ölmeme Günü masası.

Ailece 15 senedir aksatmamaya çalıştığımız bir tatil Patmos.

Belki de BM ilk kez şunu kabul ediyor: Kıbrıs'ta artık mesele yalnızca çözüm modeli üretmek değil. Önce çözümü konuşabilecek bir siyasi iklim üretmek gerekiyor.

Dört günlük manşetler Türkiye’de medyanın siyasal gerçekliği nasıl kurduğunu ve kutuplaşmayı nasıl beslediğini gözler önüne serdi.

Eskiden kolayca geçip gittiğimiz şeyler artık içimize batıyor. Uzayan bir telefon konuşması, peş peşe gelen mesajlar, aynı hikâyenin yeniden anlatılması, yan masadan yükselen ses… Hiçbiri tek başına büyük değil. Buna rağmen içimizde çoktan gerilmiş bir tele dokunuyor ve o tanıdık cümle geliyor: “Kimseyi çekemiyorum.”