DikenYaramazlara biraz batar!

Yerellik ve evrensellik dengesini olağanüstü bir başarıyla kuran, günümüzde geçse de 'zamansız' bir film 'Sarı Zarflar'. Gerçeklikle bağları son derece sağlam ve didaktik olmaksızın çok da politik bir film.

Bu yazıyı, elime geçince hızla yeniden okuduğum iki kitap; Luke Rhinehart’ın 'EST' ve Ceylan Daş’ın 'Neye İhtiyacım Var?' yazdırdı. Bahar günleri için, iki iyi okuma…

Can sıkıntısı çoğu zaman yanlış tanımlanır. Sanki seçenek kalmadığında ortaya çıkan basit bir boşluk haliymiş gibi düşünülür. Oysa bugünün sorunu çoğu zaman seçenek azlığı değil fazlalığıdır; sessizlik değil gürültüdür. Yani can sıkıntısı, hayatın boşaldığı yerde değil, dolu ama insanın onun içinde kök salamamış olduğu yerde belirir.

Başlangıçta hiçbirimize, özellikle genç kuşağa hiçbir şey ifade etmeyen iki sözcük: ‘Sarı Zarflar’.

Fin ressam Hugo Simberg’in, kitapçı arkadaşı Viktor Hoving için bir ex-libris (kitap etiketi) olarak tasarladığı 1896 tarihli çalışması.

Kadir İncesu yakın dönem edebiyatımızın görsel hafızasını temsil eder, kara kutu olma görevini kendi kendine vermiştir.

"Yapamazsın" diyenden de beteri, gıcık gıcık, “Ben naçizane söylüyorum, ama tabii ki senin tercihin” diyenlerdir.

Şu aşamada CHP ve Özgür Özel büyük bir özveri sergiliyor. Ortada burun bükülecek değil, omuz verilmesi gereken samimi bir çaba ve emek var.   

Emniyet şeridi herkes trafikte beklerken geçiş üstünlüğü olan araç trafikte takılmasın diye var, süratinden ödün vermesin diye değil...