Behzat Şahin

M1 Esenler metro durağı yakınlarında bindiğim minibüsün şoförüne parayı uzatırken “Can-1 restorana gideceğim, yeri bilmiyorum. Yakınlarında indirir misin?” dedim, yüzünde gülücüklerle “İyi bilirim, tam önünde indireceğim” dedi. Buralar bilmediğim yerler. Bana göre saat de geç oldu, akşamın 8’ine kaldım. İlgili ve belli ki bilgili cevabı içimi rahatlattı.

Sağlık sorunlarından dolayı, sahibinden satılık. Merkezi konumda, müşterisi hazır, içki ruhsatlı, üç katlı bir tarih…

Sonu meyhaneye varan en güzel yolculuklardan biri oldu. İstanbul’un pek sevdiğim, en güzel yollarından geçtim. 

Vakitlice buldum Kuyu’yu. Merv Caddesi üstünde, beş katlı bir apartmanın altında. 

Okeye beklenen dördüncü özgüveniyle daldım içeri. Halbuki hayatımda ilk kez geçtiğim bir caddedeyim ve ilk kez gördüğüm bir tabelanın çağrısına uydum.

Efsane Birahanesi Nebioğlu Sokak’ta, Sefaköy Metrobüs durağına beş dakika yürüme mesafesinde. 

Diken’de 'Yazarlar' başlığı altında toplansak da 'gıyaben' tanırız birbirimizi. Hepsini feyz alarak okuyorum. Sizden farkımız yok, okur-yazar ilişkisi bizimki de anlayacağınız. Halbuki ne güzel olurdu bir rakı masası etrafında laflamak. C. Hakkı Zariç’le bir demo yaptık, pek şahane oldu. 

Yalçınkaya Ocakbaşı&Restaurant Aksaray’da, Recep Yazıcıoğlu Sokak ile Sinekli Bahçe Sokak köşesinde. Sinekli Bahçe Sokak’taki Star Ocakbaşı’na gelmiştim daha önce. Yabancısı sayılmam buraların. 

Evet, bu yazdığım, dolayısıyla yazmak için gittiğim 100’üncü meyhane. Burası da diğer 99 meyhane gibi ferah ve latif.

Dile kolay, 104 yıl… Beş kuşak… Anadolu’da bu kadar uzun soluklu başka meyhane var mıdır, bilmiyorum. Baştan söyleyeyim, işlerini de hakkıyla yapıyorlar.

Deniz Meyhanesi, 2001’de açılmış. Memiş’in Yeri’ymiş o zamanlar. Sonra meyhaneye dönmüş.

Erol bey 15 yıldır işletiyormuş Öz Emek'i. Park Birahanesi’ymiş, adını değiştirmiş: “Sosyalistim ben. Emeğe saygımdan dolayı koydum bu ismi.”