Yani Aziz Nesin de o dediği yüzde 60’ın içinde de farkında mı değil, nedir?

Bir şaşkınlığı ya da acıyı geride bırakmadan ya da onun yasıyla henüz yaşamayı denemeden bir yenisi geliyor. Bu kadar da olmaz, bundan daha kötüsü olmaz dediğimiz ne varsa başımıza geldi.

Biriktirdiğim sözlerin arasında “dünyanın en mutsuz insanları amaçsız olanlar” diye bir tane yazmışım kenara, bu yazıya cuk dedi oturdu. Geleyim meşgul bir insanın neden üzüntüsüne de sevincine de çok fazla takılmadığına.

Yeni Parti’de eskimeyen pek çok şey var. Eskimeyen şeylerle yepyeni bir hikaye kuramazsınız, AKP iktidarını da eskitemezsiniz. Boş laf etmek de, boş hayal satmak da politika değildir, dönüşüm yaratmaz.

“Ne yapmak gerekir?” sorusunun yanıtı hiçbirimiz için kolay olmasa da, “Ne yapılmaması gerekir?” sorusunun yanıtı göreli basit. Seçmeninize, onların ömrünü tüketen saçmalıkların yaşandığı geçmişi, o devrin zırvalarını hatırlatan hiçbir şeyi yapmamalısınız muhterem Yeni Partililer.

Birine yardım etmekle, yapılan yardım üzerinden onun hayatında hak sahibi olduğunu düşünmek arasında önemli bir fark vardır.

Bir sanatçının ölümü, yalnızca onun hayatının sona ermesi değildir. Onun sesini ilk duyduğumuz günün de biraz ölmesidir.

Beyoğlu’nda İstiklal Caddesi’ni her gün baştan sona turlayıp şiir yazarak geçimini sağlayan biri vardı. Sanırım Oktay’dı adı.

Bilgiden ve söz hakkından insan onuruna yakışmayacak ölçüde mahrum bırakılmış milyarların, hele ABD ve Avrupa dışındakilerin, elinden ne gelir?

Pile köyünde düzenlenen Barış Festivali’nde kadehler kalktı; zeybek ve sirtaki yan yana oynandı. Neredeyse birleşik Kıbrıs’ın gayriresmi marşına dönüşen Dillirga şarkısı da festivalde yankılandı.