Ayhan Tinin

Türk sanat dünyası 19 Mayıs'ın hakkını bütünüyle verdi mi? Hayır veremedi.

Tiyatrolar arası üretim koşulları uçurumsa ödülün terazisi de yamuktur. Kimse kusura bakmasın bu adalet değil, eşitsizliğe smokin giydirmektir.

Bazı oyunlar sahneye çıkmaz, bir hatırayı uyandırır. Kimi alkışlar yalnızca oyuncuya değil, daha iyi olduğuna inanılan zamanlara ulaşır. Gırgıriye böyle bir şey yaptı.

Kapalı gişe gösterimini sürdüren Devlet Opera ve Balesi’nin Carmina Burana gösterisine, açık bir davet aldım.

En büyük tarihsel tiyatro kişiliği olarak kabul edilen William Shakespeare; bir insan mı yoksa bir hayalet mi? 23 Nisan’da 1564 yılında doğan, 1616’da yine 23 Nisan’da aynı kasabada ölen, Straford-upon-Avon’lu Willy’den bahsediyoruz.

Orhan Taylan’ın Beyoğlu Sofyalı Sokak Hamson Apartmanı’nda bu hafta başlayan ve 25 Nisan’a kadar sürecek olan sergisi; resim/heykel ve estetik meraklılarını atölye ortamında buluşturuyor.

Bu yazıyı, elime geçince hızla yeniden okuduğum iki kitap; Luke Rhinehart’ın 'EST' ve Ceylan Daş’ın 'Neye İhtiyacım Var?' yazdırdı. Bahar günleri için, iki iyi okuma…

Kimin 27 Mart’ı bu kutlanan? Ortada gerçekten kutlanacak bir durum var mı? Sarı öküz çoktan verilmiş, herkes görmemek için kafasını çeviriyor.

Bugün 'Dünya Su Günü.' Bir günlüğüne suyu seviyoruz. Bir günlüğüne vicdanımızı yıkıyoruz. Bir günlüğüne susuzluğu konuşuyoruz.

Bir insanın ömrü, kaç katman taşıdığıyla ölçülür. İlber Ortaylı çok katmanlı bir ömür sürdü. Elit, şehirli, disiplinli, muzip, sert, zeki, yorucu, besleyici, şaşırtıcı, hakiki bir ömür.

Türk tiyatrosunun eski sahnelerinde kadın yoktu. Kadın rollerini erkekler oynuyordu. Ta ki bir gün Afife Jale gelene kadar.

İnsan zihni aynı anda hem trajedi hem gündelik hayatı taşıyabiliyor. Belki asıl trajedi bu; alışıyoruz!