Mete Hatay

Bazen toplumlar kaybettiklerini anmak, yaşadıkları acılarla yüzleşmek ve aynı felaketlerin tekrarını önlemek için geçmişe döner. Bazen de devletler ve uluslararası kurumlar geçmişi bugünün siyasal ihtiyaçlarına göre yeniden düzenler. Hangi acının hatırlanacağına, hangisinin görmezden gelineceğine, kimin mağdur, kimin fail olarak kayda geçirileceğine karar verirler. İşte o noktada hafıza, hakikati anlamanın aracı olmaktan çıkar; siyasetin cephaneliğine dönüşür.

Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri'nin Kıbrıs Kişisel Temsilcisi María Ángela Holguín'in son temaslarının ardından adada dikkat çekici bir tablo ortaya çıktı.

Schengen belki adanın geleceğini tek başına değiştirecek bir dönüm noktası olmayacak. Ancak bu sürecin nasıl yürütüldüğü, Avrupa Birliği'nin Kıbrıslı Türklere gerçekten nasıl baktığını gösteren önemli bir sınava dönüşmüş durumda.

Kıbrıs artık siyasi bir anlaşmazlık olarak değil, İsrail-Türkiye ilişkileri, Doğu Akdeniz enerji rekabeti, Avrupa güvenlik politikaları ve bölgesel nüfuz mücadelelerinin kesişim noktası olarak öne çıkıyor.

BM yetkilisinin açıklamaları Kıbrıs’ta mevcut statükonun geleceğine ilişkin bir uyarı.

AB, barış süreçlerinde başarısız bir aktör olmaktan ziyade, yapısal olarak sınırlı bir aktör.

Bugün Doğu Akdeniz’de yapılan şey, bir enerji düzeni inşa etmek değil, yavaş yavaş mavi bir mezarlık yolunda ilerlemektir...

Kıbrıs’ın da, Gaza’nın da bize öğrettiği şey basit ama acı bir gerçek. Toplumlar kendi acısını kutsallaştırıp başkasının acısını tali kıldıkça, barışın imkânı her geçen gün biraz daha eriyor.

Kıbrıslı Türkler yıllardır tepeden inşa edilen vesayet düzenini sandıkta çökertti. Ama asıl ilginç olan, korkunun dağılmasıydı.