Behzat Şahin

Issız bir adaya düşseydim, yanıma almak isteyeceğim üç şeyden birini ıssız bir adada buldum. Meyhanesiz herhangi bir yerde bulunmak istemem.

Elbette her meyhanenin bir raconu, yazılı olmayan kuralları olur. Ama ben ilk kez gittim, nereden bilebilirdim ki? Kimse de uyarmadı. Bir dayak yemediğim kaldı.

İstinye Dere Sokak'taki iki meyhaneyi yazmıştım. Listemdeki son adres Körfez idi. Üçleme böylece tamamlandı.

Açıldığından beri, 15 yıldır önünden geçiyormuşum Milas Köftecisi'nin ama biri de “Gel, şurada rakı içelim” demediğinden, hep sıradan bir köfteci sanmışım. 

Senyör Amicis’in bana hediyesi. 1874’te geldiği İstanbul hakkındaki kitabını 1877’de yayınladı. Ben 2025’te okuyup peşine düştüm ve buradayım; Topkapı Restaurant.

Dergah 2 Restaurant'ta, çok kupon bir arazide şahane bir akşam yaşadık.

Rumeli Restaurant, her anlamda zamansız bir yer.

Ramazan bey diğer müşterilerle de tek tek tokalaşıp ilgilendi. Herkes müdavim, tek yabancı benim. Gerçi artık ben de kendimi yabancı hissetmiyorum.

Yoksa ben ister miyim, o saatte metrobüse bineyim. Lakin gideceğim meyhane Avcılar’da, biraz da geç kaldım. Metrobüs dediğin uçar gider.  

Sokak arasındaki o minicik tabelayı görür görmez tanımış, not almıştım.

Çok teşekkür ederim sevgili okur. Takip ettiğiniz için de, önerileriniz için de. Sayenizde yeni yerler öğreniyorum. Olabildiğince de sizden gelen önerilere öncelik vermeye çalışıyorum. Müdavimin kendi meyhanesine sahip çıkmasını, ayrıca takdir ediyorum. 

Dubleyi geçtik, hâlâ dur diyen yok. Kadehin neredeyse dörtte üçüne gelince dur dedi. Milas dublesi denirmiş. Her gün iki kadeh içermiş.