Murat Sevinç

Türkiye ve ahalisinin bu konuda pek parlak bir geçmişi yok; hatalarla yüzleşme, özeleştiri yapma vs. Toplumsal ve siyasal düzeyde tehlikeli, kişisel düzlemde güçsüzlük emaresi görülüyor o muhayyel aynanın karşısında bulunma ihtimali. Bu yaşıma dek çok az ‘haksız’ insan tanıdım, herhalde sizin deneyiminiz de pek farklı değildir.

Yalancı bunlar. Yaşanmadı böyle şeyler. Devletin TV kanalında var mı tek bir bilgi, belge? Olmadı. Kesinlikle olmadı. Kabul, yaşanmış bir şeyler ama söylendiği, iddia edildiği gibi ve ölçüde olmadı. Kesinlikle. Kesinlikle. Arşivlere baksınlar. Arşivler tamamen açmasın, kenarından bakılsın. Evet. Kenarından. Çok doğru. Yeter o kadar.    

Üniversitelerde geleneksel mezuniyet törenlerinin yasaklanmasına, yönetenlerin öğrenci karşına çıkamamasına, mezun genç konuşma yaparken dekanın korkup susturmaya çalışılmasına tanık olunca, hak etmenin ve niteliğin, mesleki duruşun ne denli hayati olduğunu düşünüyorum.

Üzerine bir şeyler örtüp savcının gelmesini beklemiş babası. İsmini hiçbirimiz bilmiyoruz. Dünyanın hali ve olan, bu.

Dört-beş yılda bir yurttaşın önüne bir sandık konulur, seçmen hemen hiç tanımadığı ve büyük ölçüde genel merkezler tarafından belirlenen isimlerin olduğu listelere oy verir, birileri seçilir, o birileri parti genel başkanlarının sözünden çıkmaz ya da çıkamaz, muhtemelen çoğunun böyle bir derdi hiç olmaz, bir sonraki seçime dek milyonlarca insan üç-beş kişinin iki dudağı arasına bakar, seçim yaklaşınca yönetenlerce bazı ‘hoşluklar’ yapılır, biraz gönül alınır, gülümser ifadeli bıyıklı erkekler ‘bizi ihmal ettiklerini, ancak aslında ne kadar çok sevdiklerini’ söyler, bir kez daha sandığa gidilir ve yine tanımadığımız birileri yaşamımıza ilişkin en hayati kararları bizlere hiç danışmadan alabilsin diye, oy verilir.

Rahmet dileyen diler, üzülen üzülür, taziye yayınlayan yayınlar; ancak bu tavrı sergileyen bir siyasetçiyse, milletvekiliyse, herhangi biri gibi davranamaz ve temsil ettiklerine hesap verir.

Giderek daha görünür olanın, bir başka deyişle iktidar yandaşları ve bir kesim muhalefetin ortaklığıyla ‘görünür hale getirilenin’ milliyetçi refleksler olduğu bir gerçek.

Merkez-sağa ve mutedil yurttaşa çiçek atan muhterem siyasetçilerimiz, hazzetmedikleri milletvekillerinin hırpalanmasını görmezden geliyorsa, örneğin bir emniyet mensubunun bir milletvekiline “Kes sesini, seni çivilerim” deyişini konu dahi etmiyorsa, her Allah’ın günü ülkenin farklı bir yerinde yaşanan ‘orantısız müdahalelerin’ müsebbiplerini bir kez dahi eleştirmiyorsa, o siyasetçilerin demokratik hukuk devletinin asgari gereklerini benimsediğini düşünmek mümkün mü?

Önümüzdeki gerekçenin mantığıyla, herhangi bir iktidarın kendi varlığına tehdit olarak algıladığı herhangi bir protesto gösterisi bir ‘kalkışma’ kabul edilebilir... Bu gerekçenin mantığıyla her yurttaş somut ve ikna edici bir delil olmadan en ağır cezalara çarptırılabilir.

Babacan ve DEVA’nın, diğer partilerin, kurumların başlattığı tartışmaları ilerletmekte yarar var, ne kadar çok ses duyulsa o kadar iyi ve solun sesi çok daha gür olmalı, işitilmeli. Eninde sonunda geçecek bu günler ve yeni bir şeyler söylemek, kurmak gerekecek. Mesele şu ki, bir hayalimiz var mı? Varsa, gerçekleştirmek için neler yapabilir ve bunu kimlerle, nasıl başarabiliriz?

Hukukçu Rona Aybay, hukukçulukla yetinmeyenlerden. Robert Owen hakkında kaleme aldığı kitabın ilk baskısı Remzi Kitabevi’nden 1970’te yayınlanmış, Owen’ın müze haline getirilmiş evinde de var bu baskı.Okuduğunuz yazı için bir kez daha okudum, bu kez sindire sindire, yıllar sonra ve başka bir zihinle.

Sayısız farklılığın bir arada ve eşit, özgür, hesap soran yurttaşlar olarak yaşaması bir amaçsa eğer, Selahattin Demirtaş’ın çabasının, kişiliğinin ve üslubunun değeri bilinmeli…