Türk Tiyatro Tarihi akademik bir çatıyı hak ediyor. Tiyatromuzun belleğini en büyük ustalardan, en küçük, en kısa ömürlü tiyatrolara kadar; isimlerini artık çok az kişinin anımsadığı ışık ustalarına, sahne amirlerine, kostümcülerine kadar mümkün olan kimsenin unutulmadığı ya da yok sayılmadığı bir koruyucu çatı…

Yıllardır savunduğum bir bakış açısının, küçük bir ölçekte de olsa gerçek hayatta nasıl karşılık bulduğunun bir kaydı olarak Terminal Kadıköy...

Toplanıp Sinop’a gittik. Mutluluk Festivali için davet edilmiştik, ilk defa mutlulukla ilgili bir konuşma yapacak olmanın heyecanı mı desem, mutlulukla ilgili bir başlıkta bir araya gelmek mi desem bilmiyorum; ama ne olursa olsun, Sinop’a gitme günü yaklaştıkça, içten içe heyecan ve belli belirsiz mutluluk sardı içimi.

Demek ki bir buçuk asır sonra ‘terakkimiz’ bu kadar olabildi. Diken’den T24’teki arkadaşlara selam ve sevgilerimi gönderiyorum.

Burası Sefa Restaurant, namıdiğer Deli Hüsnü’nün Yeri. Burayı, Efsane Birahanesi’nin servis sorumlusu Murat Bey’den (Badur) öğrenmiş, listeme almıştım.

Finans dünyasının kendisi hakkında ürettiği bilgi hangi süreçlerden geçerek gazetecilik bilgisine dönüştü?

Hayatın tuhaf bir tarafı var: Daha iyi günleri beklerken geçen günleri hesaptan düşmüyor.

İnsan yalnızca kendi hayatını kurtararak yaşayamaz. Bir başkasının acısını duyabilmek aynı zamanda yalnız olmadığımızı da hatırlamaktır.

Heves ve şaşkınlık dolu bir sergi dolaştım, Nâzım için İzmir’de fuar alanı içinde açılan sergide uzun saatler geçirdim. Çocukluğundan başlayıp mezarında biten bir serginin içinde daha önce gördüklerim de vardı, fikrim olan şeyler de ama ilk defa gördüklerim her şeyden daha çoktu ve aklımdaki Nâzım’a yeni bir direnç kattı

Geçen haftaki 'Ne kadar yılım kaldı?' yazıma tahminimden çok mesaj yazmış okurlar, buna da şaşırdığımı itiraf etmeliyim.