Dağhan Irak

Yekta Bey’in 'özür' olarak paketleyip önümüze attığı şey, iki konuyu tetikledi; birinci konu, özür dileme adabı ve özrün hangi koşullarda kabahatle at başı son düzlüğe girebildiği. İkincisi ise Gezi Direnişinin mirası üzerinde nasıl bu kadar rahat tepinilebildiği.

ZP’ye sempati duyanların sorması gereken zaruri iki soru var; Ümit Özdağ neden Erdoğan’ı doğrudan reddetmiyor ve Zafer Partisi sığınmacı sorununda neden yalnızca AKP’nin kabul etmeye gönüllü olabileceği çözümler öneriyor?

Birkaç gündür Ekrem İmamoğlu’nun Rize’de neredeyse tamamı merkez medyadan çıkma, bir kısmı ise o medyanın en yandaş tarafından çark etmiş birtakım ekran yüzü-konuşan kafa gazetecilerle Erdoğan’ın meşhur uçak fotoğraflarına benzeyen bir otobüs fotoğrafı çektirmesini konuşuyoruz.

Mevcut sığınmacı sorunu toplumumuzdaki kronik sorunları ortaya çıkarmakla kalmadı, o sorunların sorun olarak algılanmadığı bir ortam da yarattı.

Gezi’ye katılmış olanların ezici çoğunluğunun adını bile duymadığı, birçoğunun da siyasi olarak farklı görüşlerde olduğu bir grup insan, toplam beş milyon kişinin katıldığı bir halk hareketinin tertipçisi olarak ağır cezalara çarptırıldılar. Hukuk skandalı konusunda sicili bir hâyli kabarık olan Türkiye için bile ağızları açık bırakacak cinsten bir yargılamayla...

Fransa cumhurbaşkanlığı seçimine, orada 6 yıldan fazla yaşamış bir göçmen olarak biraz daha farklı bir yerden bakacağım; Fransa'daki bu seçimleri aşırı sağ kazandı.

Turgut Özal’ın 'dört eğilim'inin temel hedefi politika yapılıyormuş gibi davranılan ve sınırları önceden çizilmiş bir kum havuzu siyasetiydi. Bugün o kum havuzunda siyaset illüzyonu üretenlerin Özal’a hürmeti şaşırtıcı değil. Özal, 24 Ocak/12 Eylül süreci ve 'dört eğilim' doktrini olmasaydı, bugün hiçbiri var olmayacaktı.

Türkiye’nin -benzeri en azından bizim tarihimizde olmayan- bir sığınmacı sorunu var bugün... Bugün iktidarın da muhalefetin de sığınmacı meselesine yaklaşımı, tamamıyla ülkeyi esir almış oy hesaplarına bağlı. İki taraf da bu meseleden en çok oyu nasıl çıkaracağı dışında hiçbir şey düşünmüyor.

Ali Babacan, Ali İsmail’in ne ifade özgürlüğünün tarafındaydı, ne yaşama hakkının. Bugün ise kendi ifade özgürlüğünü koruyormuş gibi yapıp kendisini protesto eden gençlerin ifade özgürlüğüne salça oluyor...

AKP’nin bütün insan kaynağı zayıflığına rağmen, kurumsal muhalefete kültürel iktidar dayatabilmesi, ödleklikten bile fazla siyasetsizliğin sonucu.

Faruk Bildirici ile Nevşin Mengü arasında başlayan, sonrasında başka gazetecilerin de katıldığı 'gazeteci reklam yapabilir mi, yapamaz mı?' tartışmasını görmüşsünüzdür belki...

Savaşta tutulacak taraf bellidir, insanın tarafı tutulur. Putin’in işgâline karşı duran Ruslar, anti-Nazi Ukraynalılardır tarafımız. Yayılmacı işgaller, sağcı fanatizmin ilacı değil, kan kardeşidir.