Son haftalarda beni epey keyiflendiren bir dizi izliyorum: 'Mira: Her şey yolundaymış gibi'.

Keçi501 birçok uluslararası festivalde çeşitli ödüller almıştı, geçen hafta da İstanbul Film Festivali'nde en iyi görüntü yönetmeni ödülünü aldı. İşte o görüntü yönetmeni, Reşat Okan Candemir, 502'nci keçi.

Kapalı gişe gösterimini sürdüren Devlet Opera ve Balesi’nin Carmina Burana gösterisine, açık bir davet aldım.

Sen kalkıp evine ekmek götüremediği için çocuğundan utanan madencinin acısını yazmak istersin ama bir muhteremin kalkıp Gülistan Doku için “Her aşk intiharını Meclis'te araştıracak mıyız?” dediğini okursun haberlerde.

Bir noktada, bir yerlerde, birileri, sadeliği erdem ilan etti ve renk gösteriş oldu sanırım.

Geçtiğimiz hafta nihayet 'Sarı Zarflar’ı seyredebildim. Beğenenlerin, beğenmeyenlerin ve az beğenenlerin olduğunu duydum ve şu ana dek ancak birkaç yazı okudum. Bana kalırsa, güçlü oyunculuklarla derdini anlatabilen iyi bir film.

Madde bağımlılığını konuşacaksak önce evi konuşmalıyız. Çocuğun eline geçen hapı değil, o eli ilk tutmayan eli, satıcıyı değil, evdeki sessizliği ve sevgisizliği konuşmalıyız.

Bir okulda silah patladığında toplum önce sese döner. Kaç kişi yaralandı, fail kimdi, silahı nereden buldu? Bunlar gerekli ama gecikmiş sorular. Çünkü silah patladığında, aslında çok şey çoktan olmuştur. Bir çocuk çoktan ilişkiden kopmuş, dilini yitirmiş, seçeneklerini tek tek kapatmıştır. Biz sesi o anda duyarız; oysa süreç çok daha önce başlamıştır.

Polonyalı ressam Andrzej Wróblewski'nin, savaştan sonra henüz 21 yaşındayken resmettiği 1948 tarihli tablo.

En büyük tarihsel tiyatro kişiliği olarak kabul edilen William Shakespeare; bir insan mı yoksa bir hayalet mi? 23 Nisan’da 1564 yılında doğan, 1616’da yine 23 Nisan’da aynı kasabada ölen, Straford-upon-Avon’lu Willy’den bahsediyoruz.