Zehra Çelenk

Hamnet ve Manevi Değer, yasın en çok kadınların bedeninde, evin içinde ve gündelik hayatın sürekliliğinde taşındığını gösteriyor.

Hayat bilgisi de aynen çarpım tablosu gibi öğretilmiyor mu bize? Sorgulamazsın, nedenini bilmezsin, sadece tekrar edersin. Yanlış cevap vermemek için, bir süre sonra soruyu sormaktan hepten vazgeçersin.

Şükür Tarkan konser verdi de mutsuzluğumuza mola verdik. Tıkanan yaşam hevesimizde bir pencere açıldı, mutluluk yanımızdan değil, aramızdan geçti.

Güçsüzü hedef alıp güçlüye dokunmayan bir dilin riski yoktur. Ve çoğu zaman komik de değildir. Ezerek, aşağılayarak güldürmek de yine çoğu zaman mizahın gücü değil, yoksulluğudur.

Beklentisizlik bu yıl yine bir tür ruh sağlığı tavsiyesi gibi dolaşıma sokuldu: “Beklentini düşür, üzülmezsin.” Oysa her beklenti bastırıldığında insan yalnızca daha az incinmiş olmuyor; dünyadan daha az karşılık isteyen bir özneye dönüşüyor.

Artık kimse sorumsuz değil; 'travmalı'. Travma, çağımızın en risksiz bahanesi hâline geliyor.

Böyle bir atmosferde uzun bir cümle bile lüks sayılıyor. Belki de mesele paragraf atmak değil, o paragrafa yer açacak bir nefes bulabilmek.

Ozan Güven’in basın açıklaması yalnızca bir savunma değildi; erkekliğin suçla, utançla ve inkârla kurduğu o eski ittifakın sahneye taşınmış haliydi. Türkiye’de erkeklik hala suçun değil yüzleşmenin utancını taşıyor.

Bir çocuğun ölümü, hiçbir mahalleye, hiçbir kimliğe ait değildir. Adaletin ilk şartı da bir suça, bir çocuğun ölümüne aidiyetlerden sıyrılarak bakabilmektir.

İnsan ilişkilerinin, geleceksizliğin ve toplumsal yorgunluğun gölgesinde, bir tür dijital nezaket mucizesi olarak ChatGPT.

Gerçek hayatın adaletsizliği ekrandaki bütün yasak aşklardan çok daha yıkıcı bir melodram yazıyor.

Çocuk ve kadın istismarı-cinayetinin yaygınlığı, yaptırımsızlık, tacizci, tecavüzcü, şiddet destekçisi maşist kültür değil de Manifest mi çocuklara kötü örnek?