Zehra Çelenk

Bir Başkadır... Slow Horses... The Diplomat... The Better Sister... Possible Love... You Can See Everything... Primetime

Bir kadının rahat bırakılmak için kocasından aşk mektubu getirmesi gerekmiyor. Birbirlerini seçmiş iki insanın hayatının önünde toplanmışız, hâlâ kadının o 'çerçeveye' hangi özellikleri sayesinde girebildiğini öğrenmek istiyoruz.

İnsanların ilk buluşmalara dair acayiplikleri anlatmaları yeni bir eğlence formatı değil. Ama bu hikâyelerde insanı güldürürken aynı zamanda hafiften ürküten bazı ortaklıklar var. Üstelik bu hesapçılık yalnızca romantik ilişkilerle sınırlı değil; arkadaşlıklar da bundan nasibini alıyor. Herkesin kendi hayatını kurtarmaya çalışırken başkalarının hayatında bıraktığı izleri düşünmeye daha az vakit ve istek duyduğu bir ortamdayız.

Nobel Edebiyat Ödülü son 10 yılda beş kadına verildi: Bu kadın yazarların görünürlüğüne mi işaret ediyor, yoksa edebiyatın neyi anlatılmaya değer bulduğuna ilişkin daha köklü bir dönüşümün habercisi mi?

Kadir İnanır vasiyetinde hazır bir aile ağacını takip etmedi. Doğduğu bağların yerine yaşarken kurduğu bağı ve inandığı değerleri koydu.

Serhat Kılıç’ın ölüm nedeni henüz belirlenmemişken evi açıldı önümüze. Her nesneye taşıyabileceğinden fazla anlam yüklendi, mahrem hayatı topluca yürütülen bir soruşturmaya çevrildi. Bir insanın ölümünü araştırmakla hayatını didiklemek, bilgi vermekle ima etmek, kamu yararıyla kamuoyunun merakını doyurmak arasında gazeteciliğin koruması gereken koskoca bir mesafe var.

“İnsanlar neden böyle ya?” sorusu bana hep eksik geliyor. “Nasıl bir hayat insanları böyle yapıyor?” sorusu daha doğru galiba.

Günümüzde kurulabilecek en radikal cümlelerden biri şu herhalde: Kendimin en iyi versiyonu olmak istemiyorum. Kendim olmak istiyorum.

Deniz’in macerasının ve mektubunun bize gösterdiği şey şu aslında: Toplumun en büyük kaybı insanların konuşamamasından da fazla bir şey: Gerçekten konuşmanın hâlâ mümkün olabildiğini bile unutması.

Kadir İnanır aynı zamanda bir mukayesedir. Ya da mukayese edilemezlik. Belki de 'yıldız' dediğimiz şey tam buradan doğuyor: Bir dönemin ortak hayal gücünü üzerinde toplayabilmekten. Dünya artık bir yenisinin doğmasına pek elverişli halde değilken, çok parlak bir yıldızı uğurluyoruz.

“Ülke bitti” cümlesinin bu kadar sık duyulduğu bir yerde, belki de asıl mesele umudu değil, zemin duygusunu kaybetmek. Çünkü insan sadece var olanı değil, iyi olanı da özlüyor.

Annelik dünyadaki herhalde en güzel şeylerden biri ama artık daha fazla kadın, anneliği toplumun çizdiği sınırlar içinde gerçekleştirebileceği bir performans ya da sonsuz bir fedakârlık anlatısı olarak kurmak istemiyor.