Mustafa Alp Dağıstanlı

Her haber, her röportaj en az bir insanın (ya da hayvanın, bitkinin, doğanın) hayatını anlatır, demek ki, insan hayatı gibi ele alınmalıdır, özenilmelidir anlatıma.

Artık eminim, yazıcılarımız "var" demeye de utanıyor, "yok" demeye de. Bu iki kelimeyi kullanmamak için envai çeşit takla atmalarının başka açıklaması olamaz. Sanki bu iki kelime ayıp, sanki bu iki kelime yazıyı ucuzlatır ve etkisizleştirir.

Okuduğum birçok röportajdan iyiydi Evrim Deniz'inki, ama yine de hepsinde gördüğüm bazı yanlışlar, sorunlar vardı. Az bir çabayla iyisi yapılabilirmiş gibi geldi bana.

Artık birileri Tayyip'in ipiyle kuyuya inilmeyeceğini anladı herhalde; herkes prezervatif kullanıyor, onun tembihine uyup üç çocuk, beş çocuk yapan kalmadı galiba, zaten nasıl bakacaklar o kadar çocuğa artık.

Kısa cümle kurmak çok kolay. İşte şimdi yaptığım gibi. Güzel uzun cümleler kurmak ustalık sayılır, bir tür yazarlık belgesi yerine bile geçer; yazar rüştünü isbat etmiştir. Kısa cümlelerle rüştünü isbat etmeye çalışan var mı acaba, yazarlık maharetini göstermek isteyen?

Gazetecilerin Türkçeye ettiği kötülükler saymakla bitmez, belediye başkanlarına laf edene kadar kendinize bakın.

Uzun cümle hem okur hem editör hem yazar olarak ürkütmüştür beni de; içinde kaybolacağımdan ya da okurun kaybolmasından korkarım; kötü örneklere çok fazla rastladığımdan olsa gerek.

Noktalama işaretlerinin en zoru, en çok kararsızlık yaratanı, üzerinde en az anlaşılanı galiba noktalı virgül (;). Dilbilgisi kitaplarına bakarsanız kurallar bayağı net, ama bu kurallara her zaman sıkıca bağlı kalmamız da gerekmiyor.

Oppenheimer görmezden gelinemeyecek sorunlarla dolu. Filmde, konuyu hiç bilmeyenler için birçok tuzak var.

Dil bilincinin oluşmasında, gelişmesinde, beslenmesinde gazetecilere büyük görev, sorumluluk düşüyor. Gazeteci işini dille yapıyor,  fakat gazetecilerin Türkçesi çok kötü. Beteri var, gazeteciler dille ilgili hiçbir kaygı, hassasiyet taşımıyor.

Metaforlar, benzetmeler, teşbihler konuyu daha iyi anlamamızı sağlıyorsa yararlıdır, yerindedir, yoksa safradır, kullanılmamalıdır, atılmalıdır.

Fiillere taktığımız zaman ekleri zamanı belirlemekten ibaret değil, durumu da ortaya koyabiliyor, bununla da kalmayıp aynı zamanda yazarın psikolojisini taşıyor, dahası, okurun psikolojisini de yönlendiriyor.