Murat Sevinç

Neyse, boşverelim şimdi emekçi kıyımını… Nasıl fotoğraf çektirmiş ama AKP ve HDP heyetleri, yaaa nasıl, oooh oooh işte böyle çektiriler, hadi eleştirsenize bizi şimdi bakalım, oooh oooh, oturmuşlar karşılıklı, hani terörle mesafe filan fıstık, hah hayt, akepee kanepeye oootuuurmuuuş, akepee fotoğraf çeeektiiirmiiiiş, oooh ooohh, nanik, pışık, he heyt…

Saltanat 100 yıl önce bugün, 1 Kasım 1922’de kaldırıldı.

Boran’ın çözümlemesinde, Kurtuluş Savaşı’nın ‘ihtilalci yönü’ az gelişmiş bir ülkeye özgü burjuva devrimi şeklinde gerçekleşmiştir. Boran’a göre, tüm bu kendine özgülükler ve kurucuların sınıfsal konumu nedeniyle devrimcilik, “toplumun üst yapısı sınırları içinde kalan yenilikler olarak kaldı.”

Muhalefet bu seçimi kaybederse, bunun müsebbibi, adaylık tartışmasına dahil olmaya çalışanlar ya da muhalefetin yapıp ettiklerini eleştirenler olmayacak.

Bu insanların nereye geçtiklerinin, ne söylediklerinin bir önemi yok, bir süre sonra hatırlayan da kalmaz. AKP’nin Kürt ve Ermeni konularında başka bir siyaset-söylem benimsediği, demokrasicilik oynadığı yıllarda araları bozuktu, şimdi devşiriliyorlar ve kabul etmek gerek, çok yakışıyorlar.

Faşizm, sıradan insanını, memurunu, gönüllüsünü bulmakta hiç zorlanmadı. Ne o gün, ne bugün.

Nazilerin ‘dili’ nasıl egemen oldu? Soruların yanıtları üzerine düşünmek, günümüz dünyasını ve faşizmin güncelliğini anlamayı kolaylaştırabilir.

Muhalefetin, siyasetini dönüp dolaşıp bir kez daha iktidarın yalapşap çizdiği sınırlara sıkıştırmasını, üstelik şu haldeki bir iktidarın propagandasından çekinmesini, benim şuncacık aklım almıyor. Başkaca diyecek bir şey bulamıyorum. Tamam, telaşlanmayalım, umalım ki her şey çok güzel olsun, peki, haklısınız, umudu kaybetmeyelim, tamam olmasına tamam da, ne gerek var, ne gerek var, ne gerek var…

Demirtaş gibi birinin, bugüne dek tecrübe edilenden başka bir şey denemesi, söylemesi, inat etmesi, kendi tabiriyle 'milyonların sessiz barış çığlığını hücresinden' duyup o çığlığa kayıtsız kalmayışı çok değerli.

Her sistemi, her kavramı kendi oluşumu içinde değerlendirmek gerekir, aksi halde ne hâlihazırdakini ne de olması gerekeni doğru dürüst kavramak, konuşup tartışmak mümkün.

Peki, Kılıçdaroğlu ya da bir başkası; muhalefetin cumhurbaşkanı adayının, iyi, mütevazı ve dürüst biri olma ‘ihtimalinin,’ belli yurttaş kesimlerinde ‘kazanamaz’ hissi yaratması sizce de çok ama çok vahim ve rahatsız edici bir durum değil mi? Böyle düşünenler, halka ve kendilerine hangi muameleyi layık gördüğünün farkında mı? Velev ki endişelerinde haklı olsunlar, bu durumu kabullenmek ve siyasetin bu kabulleniş üzerinden belirlenmesini talep etmek, makul görünüyor mu?

Hal böyleyken, Mustafa Kemal’e söylemek isteyip de ‘şimdilik’ açıkça dillendiremediklerini sağa sola yansıtmaları, pek trajik. Aramızda kalsın, Mustafa Kemal monarşiye şiddetle karşıydı, cumhuriyet kazara kurulmadı!