Behzat Şahin

Canpolat, Nurtepe’den bir durak sonraki Nişantaşlar otobüs durağının çapraz karşısında, bir binanın bodrum katında. Kaldırımdan merdivenle iniliyor, üstü de Konuk Kıraathanesi. Tuvalet daha içeri girmeden hemen solda, sadece erkekler için. İki pisuvar, bir alaturka kabin var. Bir Feriye tuvaleti değil tabii.

Merkezin sağındaki Damar Sokak’ın girişinde bir seyyar uykulukçu, hemen içinde de 'Vakkas’ın Et ve Uykuluk Yeri' karşınıza çıkar. Hemen tanırsınız, atlamanız mümkün değil. Sonradan öğrendik, meğer o eski usül seyyar, Vakkas’ın Yeri’nin ana mutfağıymış.

Dur ey sevgili kâri, yanlış yerde değilsin. Yine bir meyhanede, Texas’tayız. Evet, 'x' ile yazılıyor.

Bugün yazı, özlü sözlerle dolu. Hem de öyle beylik, boş söylenmiş lâflar değil. Hepsi kalıplı, hepsinin üzerine oturup saatlerce muhabbet edilir.  

İslam (Tuna, 46) ile Seyrantepe İnegöl Restaurant’da tanışıp ahbap olmuştum. Telefonlaştığımızda, “Abi, ben oraya gitmiyorum artık. Burama getirdiler. Ne hizmet kaldı, ne yemek” diye şikâyetlendi. Halbuki ölen sahibi Kemal Bey’e vefasından, her akşam oradaydı. “Bir süredir Çatak’a takılıyorum. Ayazağa’da.”

Az İç’i pek sevdim. Lokasyonu muhteşem, kendi halinde bir yer. Rakı masası müdavimliğine uygun olmasa da ara ara uğramalık.

Kötü haber vermek istemezdim ama Üsküdar merkezde artık tek bir meyhane kaldı. Evet, maalesef…

Yavuz bey mekânı 32 yıl önce açtığında 30-40 kadar meyhane varmış çevrede.

Patron Halil bey, “Bu meslek bitiyor” dedi okkalı bir küfür savurarak. Kelaynaklar gibi…

Tamamı erkek olan müşteri kitlesi hiç de homojen değil; Türkiye’nin her yerinden.

Kapıdan girdiğimizde Roma Hukuku tartışıyorlardı. Bira sipariş ettiğimizde Sokrates’e gelmişti lâf. Biralarımız biterken at yarışıydı mevzu. 

Mete yaşına göre çok olgun, çok oturaklı. Tanıdığım en genç meyhaneci ünvanını, Gaziosmanpaşa’daki Kansız Kardeşler’in barbası Çağatay’ın (Kansız, 27) elinden aldı.