Murat Sevinç

TİP, Türkiye’nin çok partili yaşamında daha önce eşi benzeri görülmemiş bir örnekti. Hatta öylesine ayrıksıydı ki TBMM açıldığında kendilerine oturacak yer dahi gösterilmemişti!

Bu memleketin tüm etnik grupları, inançları, namuslu insanları hep birlikte, eşit ve insan gibi yaşayabilir. Bunu hala yapabilir.

Akla önem verme, hukuk kurallarını umursama, ahlaki ilkeleri boş ver, dindarlığın şekil şemailden ibaret olsun… Eh geriye bir şey kalmıyor o zaman. Ölüyorsun, yaralanıyorsun, eziyet görüyorsun, mutsuz olup yoksullaşıyorsun güzel kardeşim.

Her zaman muktedirin yanındaydınız. Bundan sonra da olacaksınız. Demem o ki hakikaten hiçbir özgün yanınız yok. Tarihin gördüğü ne ilk ne son zavallı, siz olacaksınız.

Umut ve mücadele yaşamın anlamıdır. Önemli olan yalnızca varılacak yer değil, yolculuğun kendisidir. Umutsuzluğa kapılan, onlar gibi olsun…

Ne yazık ki Türkiye demokrasisi artık ‘az gelişmiş’ dahi değil. ‘Çok az gelişmiş’ sınıfında.

Memleketi 1 Kasım ve sonrasına iyice darmadağın olmadan çıkaracak, elinde silah olanları zor durumda bırakacak, bu toplumun değiştiğini onların yüzüne çarpacak, yurttaşın bir kesimi yeni tatil planları yaparken ‘başkalarının çocukları'nın toprağa düşmesini önleyecek, başka yol var mı? Varsa, nedir?

YSK’nin bu kararını okuduğumda doğrusu kafa karıştırıcı buldum. Türkiye’de yaşamasaydım mutlu olabilirdim ama Türkiye’de yaşıyorum. Mutlu değil, rahatsız oldum. Toprağımız, ‘eniştem beni niye öptü’ sözünün fidanlığıdır. Bu ve benzer sözler, memleketimizde boşuna yeşermemiştir.

Sayın Kılıçdaroğlu, partinizin ve sizin kritik anlardaki tercihleriniz, ‘halagillerin’ kaygılarını andırıyor ne yazık ki. Sorun şu ki, bizim halalar, yengeler, enişteler CHP genel başkanı ve ana muhalefet partisi lideri değil.

Değerli kızgın okuyucu. Konumuz, Türkiye’deki bir kesim yurttaşın, diğeriyle eşit koşullara sahip olmaması. Baskı görmesi. Görmezden gelinmesi. Sorun, Kürt ile Türk’ün ve diğerlerinin, ‘eşit’ olmaması. Oysa insanca olan, eşitliktir.