Murat Sevinç

Hukukla, yeni anayasayla vs. ilgisi olmayan bir dönüşüm ve siyasal mücadeleye tanıklık ediyoruz. Bu süreçte, ‘artırılan’ her elin kabulü, ertesi gün mevzuatın bir parçası haline geliverir. Hal böyleyken gidişatı görmek ve karşı çıkmak yurttaşlık görevidir.

Türkiye, yargı bağımsızlığını, ‘Yargının Kâbesi’ni, AKP’liler mi yoksa cemaat mi ele geçirecek?’ düzeyinde tartışıyor. Seçimi kim kazanırsa kazansın, yargı bağımsız, yargıçlar ise yansız ve özgürlükçü olmayacak elbette. Seçim sonucunun tek önemi, bazı soruşturmaların kısa vadedeki geleceğini belirleyecek oluşu. Hepsi bu. Şimdi kimi aklı evvel AKP’liler, paçaları tutuşmuş halde ‘Sandıktan çıkmak meşruiyet için yeterli değil’ diyerek sayıklıyor. Bu sandık kafalılar, tatsız tuzsuz, kötü bir şaka gibiler.

Dincilik, az gelişmiş toplumlarda ‘bir taşla kuş sürüsü vurmanın’ en sağlam yoludur. Mücadelenin ilk adımı ise dinciye, dinci demektir. İleri demokrat değil.

MURAT SEVİNÇ Bu iki anayasal konuyu, bir yazının sınırları içinde ele almadan önce, ‘anayasa değişikliği’ tartışmasına değinmek, bir zorunluluk. Mümtaz Soysal hoca, yaklaşık 40 yıl önce...

Ha tabii bunlar CHP zihniyetiyle ortak. Nerede hizmet var, nerede mübarek bir girişim var, bunlar onun karşısında. Resmen, paralel devleti ‘saçmalık’ olarak tanımlama yoluyla darbecilerle iş birliği yapıyorlar.

Yazının başlığını, elimden geldiğince edep dışı bir çağrışım amaçlayarak koydum. İki gerekçeyle: İlki; bu beton kafalı utanmazlar dediklerini yapıyorlar hakikaten, her Allah’ın günü, gözümüzün içine baka baka, arsızca. İkincisi; eğer başlık ‘işçi hakları’ olsaydı, kimse okumazdı.

Kendileri buna ‘siyaset’ ve ‘müzakere’ diyor ve ‘siyaset’le ‘müzakereden’ bunu anlıyor olabilirler. Ancak Demirtaş, yerelliği destekleyen bir partinin ‘sol’ iddiasındaki adayı olarak, 60 yıllık sağ/sığ milli irade zırvalarına sığınmak yerine, açıkça, ‘bizimkinin tepesi atınca İmralı’ya giden koster arıza yapıyor’ deseydi, çok daha inandırıcı olurdu...

Kılıçdaroğlu’na, kızabildiği, bir siyasetçi için çocuksu sayılabilecek tepkiler gösterebildiği, 'Reis’in elini ancak 'mecburen' istemediği ve hatta TBMM’ye gidip ayakta alkışlamadığı, ezcümle, 'bağlamadan başka bir şey çalmayan' Selahattin Demirtaş kadar dahi 'olamadığı' için, teşekkür ederim.

Bu hukuk dışı tutum, geçiştirilemez. Yurttaşın balık hafızasına da güvenilemez. Yine de yazıya dökülmüş sözcüklerin kalıcılığına güvenerek, üç gün sonra kimsenin ciddiye almayacağı şu soruyu soralım ve bu can sıkıcı öyküyü, zamana bırakalım: “Muhterem KONDA, o sonucu neden açıkladınız?”

Unutmayalım: Bu seçimin diğerlerinden en temel farkı, çok sayıda yurttaşın ‘diğerini’ sandığa ikna etmeye çalışmasıydı!

Ben ve benim gibi düşünen çok sayıda yurttaş, bizlere bir kez sunulmuş bu ömrü, polis tarafından katledilmiş el kadar çocuğun anacığını yuhalatan biri tarafından kucaklanmak için yaşamıyoruz. Eksik olsun…

Bu seçim, sonucun, geçerli oy sayısıyla yani ‘sandığa gitmek’le doğrudan ilişkili olduğu bir seçim. Özellikle ilk tur sonucu, tümüyle, senin sandığa gidip geçerli oy kullanmanla belirlenecek. Türkçesi: Yüzde 85 katılımla, yüzde 78 katılım arasındaki fark, seni kelimenin tam anlamıyla ‘Yeni Türkiye’ ile tanıştıracak. İlk günden itibaren ‘Kesin kazanacak’ propagandası, sen sandığa gitmeyesin diye yapılıyor.