Murat Sevinç

'İdare', anayasayla birlikte laiklik ilkesini askıya alalı, tüm inançlar karşısındaki 'yansızlık' ilkesine tırnak ucu kadar önem vermeyi bırakalı çok oldu. Şu anda ne laik ne seküleriz, haliyle demokratik de değiliz.

Bir hocamız, Ahmet Yücekök, Siyaset Sosyolojisi dersinde siyasal-sosyal olayların birbiriyle ilişkisini, o ilişkideki her halkanın özgül niteliğini anlatabilmek için çok hoş bir örnek vermişti: Rize'de, Temel eve gelip Fadime'den çay koymasını ister, fakat Çernobil felaketi nedeniyle o esnada çay başka yerden gelmektedir, Temel'in damak tadına hiç uymaz, Temel çaydan bir yudum alır, beğenmez ve Fadime'nin üzerine yürür; bu durumda Temel'in Fadime'ye davranışının nedeni nükleer facia mıdır?

Açgözlü kapitalistlerin ve sürekli büyüme sevdasının cezasını çekiyor yerküre. Biz o cezayı AKP iktidarında ödüyoruz ne yazık ki, nasıl büyük günahların kefareti Allah bilir!

Yangınların şu ya da bu nedenle çıkmış olması; gerektiği gibi müdahale edilemediği ve bu felaketin yalnızca Türkiye'de yaşanmadığı 'somut' gerçeklerini değiştiriyor mu?

Bu durumda, aşı karşıtının 'hakkı' bazı durumlarda/koşullarda sınırlanabilir mi?

Birkaç yıl önce yine Diken'de, iktidarın en büyük müttefiklerinden birinin, 'bir kesim' ulusalcı olduğunu anlatmaya çalışmıştım, şimdi aynı konuya girip uzatmaya gerek yok, bana kalırsa her şey açık.

Sabah, kimi siyasetçi ve kanaat önderlerinin “Çok sevinmeyin” uyarılarını okudum internette. Kendileri için sakıncası yoksa ve diyelim bugün mutlu olmak enayilikse biraz enayice davranıp, sevinmek, umutlanmak ve Boğaziçilileri yürekten kutlamak isterim...

Devlet, çok farklı yönde düşünür görünenleri bir çırpıda ortaklaştıran bir olgu. Üzerine ortaklaşılan 'değerler' yalnızca tarihsel deneyimin değil, onun büyük dişlilerinden olan eğitim tornasının da ürünü tabii. İşte, 'yer altından notlar' konusunda muhalefetin biraz suskun, biraz ikircikli tavrının nedenlerinden birinin, bu düşünce/duygu olduğu kanısındayım. 'Devlet' düşüncesine ve o düşünceyi ayakta tutan 'müesses nizam' ilkelerine duyulan sadakat.

'O borcu ödemeyeceğiz,' yeter de artar...

Unutulmaya yüz tutmuş, 2002 anayasa değişikliği üzerine...

Adını doğru koymak gerek, topyekûn bir felaket yaşıyoruz.

Tanıdığım en dindar insanlar olan rahmetli anne ve babamdan, bir ömür 'Kul hakkı ile gitmemeyi nasip etsin' telkinini duyarak büyüdüm, muhalefet başka bir din mi keşfetti?