Bahadır Kaynak

Putin’in Ukrayna’daki savaşı uzar ve Ruslar sistem dışına itilirse, güneyimizde de soru işaretleri büyüyecek. Her halükârda İsrail’le ilişkilerin normalleşmesinde fayda var.

Hem politik sonuçları itibariyle hem de ekonomik sebeplerle bu işgalin Washington’da şampanyaların patlatılmasına sebep olduğunu tahmin edebiliriz.

İçerisinde Rusya’nın olduğu hemen her krizde olduğu gibi konu gelip bir kez daha enerji, daha doğru bir ifade ile doğalgaz meselesinde düğümleniyor.

Yeni Soğuk Savaş iyiden iyiye kendini gösterirken Türkiye’nin ABD karşısında değerinin artacağını ve pazarlık kozları elde edeceğini düşünen varsa durum hiç de öyle gelişmiyor.

Dolayısıyla Almanya ve Fransa’nın Rusya’yı kas gücüyle değil, ortak çıkarlara vurgu yaparak daha ılımlı bir yola sokması barış için en güçlü ihtimal. Yoksa NATO’nun Ukrayna’yı askeri olarak savunacağı yok; Putin’e de böyle geri adım attırmak mümkün değil. Kıta Avrupası misyonunun başarıya ulaşması bizim için de en iyi senaryo olur. Aksi taktirde enerji faturası, kaybolan turizm gelirleri, jeopolitik gerilim derken kendimizi yeni bir çukurda buluveririz.

Erbil, Kandil, Edirne, İmralı derken iktidarın Kürt politikasında yeni adımlar atmak zorunda kalacağı bir zemine doğru ilerliyoruz.

Biden ilk yılının sonunda Carter yönetimini andıracak zayıflıklar gösteriyor. Üstelik bunu, taşımak zorunda olduğu yaşlı, zihinsel yetkinliklerini yitirmekte olan siyasetçi imajı bir yük olarak üzerindeyken yapıyor.

Ukrayna krizinin kontrolden çıkması halinde kendisinin de ciddi zarar göreceğini gören Türkiye inisiyatif kullanıp iki aktör arasında arabuluculuk yapmaya çalışıyor.

Son yıllarda giderek artan Rusya-ABD çekişmesi, ister istemez doksanlı yıllara kadar ömrünü devam ettiren Soğuk Savaş konjonktürüyle kıyaslanıyor.

Kazakistan’da işbaşındaki hükümetin Rusya’yı müdahaleye davet etmiş olması, uluslararası hukuk açısından Moskova’nın Ukrayna’daki duruma göre daha rahat bir tutum almasına olanak sağlıyor. Öte yandan önümüzde Soğuk Savaş yıllarında Sovyetler’in Doğu Avrupa’daki müdahalelerine benzeyen bir örgü belirginleşiyor.

Geçtiğimiz hafta bitirdiğimiz yıla ilişkin genel bir değerlendirme yapmıştım. Bu yazıda da önümüzdeki dönemin önemli gündem maddelerini sıralayıp, bir iki tahmin yapmaya çalışacağım.

Türkiye ne bu sene ne de bundan önceki senelerde dünyanın gıpta ettiği bir ülke olmaktan çok neredeyse bütün kriz bölgelerinin orta yerinde, fırtınalı bir coğrafyada bulunan orta büyüklükte bir oyuncu.