Bahadır Kaynak

İki buçuk savaş denildiği zaman TSK'ni en çok zorlaması beklenen rakip güneyimizde değil batıda yer alıyor. Yunanistan, Kıbrıs sorunu alevlendiğinden beri Türkiye’nin en ciddi rakiplerinden birisi olmayı sürdürüyor. Üstüne Ege ve Doğu Akdeniz sorunlarının da eklenmesi iki ülke arasındaki anlaşmazlıkları içinden çıkılmaz hale getirdi.

Cumhurbaşkanı’nın enflasyona endeksli süper bono ilan etmesi beklenen konuşması ekonomistler için hayal kırıklığı olabilir ama dış politikayla ilgilenenler için birden fazla başlık ürettiği kesin.

Türkiye’nin beka kaygıları, sığınmacı meselesi, iç siyasetteki dengeler gibi birçok değişkeni etkileyecek bir fay kırığı hareketleniyor. Ukrayna’da yerinden oynayan taşlar, Suriye’de yeni bir tırmanmanın kapılarını açacak gibi görünüyor.

Ankara’nın NATO’nun İskandinavya’da genişleme sürecine ilişkin itirazlarının bölge ülkelerinden çok ABD’ye yönelik olduğu söylenebilir. Zira Ankara’nın bu meselede ayak sürümesi İsveçliler ve Finlilerden çok Amerika’yı rahatsız edecektir.

Mülteci sorununun giderek artan bir yoğunlukta kamuoyunu meşgul edeceği varsayımıyla hükümetin önündeki alternatif çözüm senaryolarını inceleyelim.

Türkiye, içinde bulunduğu maddi zorlukları aşabilmek için kendisine karşı kumpas kurduğuna inandığı, Fetö’yü desteklediğini söylediği, hatta bize karşı faaliyet gösteren terör gruplarını da finanse ettiğini düşündüğü bir ülkeyle yeniden ilişkilerini düzeltme yoluna gidiyor.

Mülteci meselesi, Irak ve Suriye’nin toprak bütünlüğü gibi giderek sıkılmış diş macunu tüpüne benziyor. Geri dönmek olanaksız hale geliyor.

Savaş başlarken Zelensky’nin koltuğunu koruyup koruyamayacağı spekülasyonları yapılıyordu. Bugün harekatı komuta eden Rus generallerle birlikte asıl tehlikede olanın Moskova’daki kavgacı klik olduğunu görülüyor.

Zamanında iktidar Mısır’dan darbe mağduriyeti ithal etmişti, bugün de muhalefet blokunda Macar malı seçim yenilgisiyle oyalananlar mevcut. Orban’ın zaferinden çıkarılacak önemli sonuçlar elbette var ama buradaki oyunun parametreleri çok farklı. Buradaki sonucu Türkiye’nin dinamikleri belirleyecek.

Metropoll anketinin sonuçları, dış politikadaki keskin dönüşe kamuoyunu yönlendirenlerin eşlik edemediğini gösteriyor. Dolayısıyla önümüzdeki aylarda medyanın sık görünen yüzlerinde oyuncu değişiklikleri görmek şaşırtıcı olmayacaktır.

Son yıllarda dış politikaya damgasını vuran zoraki Avrasyacılığın Türk tipi ekonomi modeli kadar bile başarı kazanamamasıyla tekrar AB rotasına dümen kırılıyor. Birbirlerinden pek hazzetmediğini düşündüğümüz Erdoğan ve Macron’un zirve öncesi görüşmesi bu ihtiyaca cevaben gündeme gelmiş olmalı.

Ana akım medya organlarının savunucularını konuk etmeye doyamadığı, son zamanların popüler Avrasyacılık akımı ciddi bir kriz yaşıyor.