Murat Sevinç

Haziran sonrasında yaşananlar, yenilgiyi yönetmenin ne denli zor olduğunu, insanları ve kurumları ne hallere düşürdüğünü gösterdi cümle âleme.

Cumhuriyet’i demokrasi ile taçlandıracaklardı, yaşamını insan hakları mücadelesiyle geçirmiş bir avukat/milletvekilinin ‘yargı kararlarına konu olmuş fiilleri içeren’ iki cümlesine dahi tahammül edemediler. Ne acınası bir durum.

Ana muhalefet partisi yönetimi için bir 12 Eylül yazısı.

‘Kadın’ voleybolcuların milyonlarca insana yaşattığı sevinci paylaşan ‘kadın’ siyasetçilerin iki satırlık kutlama mesajını hazmedip etmemek, iki ayrı siyaset ve yol anlamına geliyor.

Şunca rezalete karşın ve berbat işlere tanık olurken, iktidar cenahının halinde tavrında hikmet aramayı sürdüren az değil.

Ülkede öfke ve sömürenler haricinde ahalide endişe hâkim. Hangi partiye oy vermiş olursa olsun sade yurttaşın yüzünden düşen bin parça. Her şey gözümüzün önünde olup bitiyor. ‘Muhalefet sessiz’ demeyi isterdim, ancak görebildiğim kadarıyla şu anda muhalefetin adı var kendi yok.

Ülkeyi terk edip de başka bir yerde yaşam kurmaya girişmek kolay değil, o kararı vermek de, uygulamak da, tutunmak da, mutlu olmak da. Yaşam pek zahmetli bir uğraş, herhangi bir zaman ve yerde.

CHP değişir mi değişmez mi, İYİP ne yapar, diğerlerinin hali ne olur, falcılığın âlemi yok. Bildiğim, siyasi ve günlük yaşamın giderek daha çekilmez hale geldiği ve gözle görülür moralsizlik, umutsuzluk, öfke ve yılgınlık.

Son derece özgün bir laf ediyormuşçasına ‘İdam isterük’ diyen güruhun etkisiyle idam cezası yeniden gündem olursa ve diyelim -anayasa değişikliği yoluyla- halkoylamasına sunulur da kabul edilirse, bu durum halkın doğru bir karar verdiği değil; üzerine pek düşünmediği bir konuda yanlış yönlendirilerek ve maruz kaldığı propagandanın etkisinde ‘yanlış’ bir karar verdiği anlamına gelir.

Baktılar ki kamuoyu öfkelendi, fırsat bu fırsat, hepsi dağlar kızı Heidi kesildi başımıza, bravo.

Yaşam hakkından, insanca, eşit ve onurlu bir yaşamı anlamak gerekir.