Murat Sevinç

  MURAT SEVİNÇ “Her şey devlet içinde ve devlet için, hiçbir şey devlet dışında ve başka bir şey için değildir.” Aklı başında insanlar, haklı bir telaş ve tedirginlik...

Nizam, her zaman ‘soğukkanlılık’ talep eder. Sağduyu, önerir. ‘Kamu düzeni’ ve ‘güvenliği’ sağlamaya çalışır. ‘Alternatif olmadığı’ yalanını, belletir. Çünkü başka türlü dönmeyecektir, parçası olduğumuz rezil çark.

Her ay karşı karşıya kaldığımız yüzlerce darbe girişiminden biri daha savuşturuldu diye, açık bir ‘suç'un varlığı da görmezden gelinmemeli. Vebali büyük olur.

Türkiye, 19 Ocak 2015 gününden itibaren adı konulmamış bir ‘yarı başkanlık’ sistemiyle yönetiliyor olacak.

Ne kadar yinelense iyidir: Her rejim gibi faşizm de, göstere göstere gelir. Hayatta sürpriz, pek azdır.

Uzaya, İncil okuyarak mı uydu gönderiyor bu adamlar? Ama İncil okuyan da çok. Bu ayrımları yapmak bu denli zor mu? Gel de, ahlak ve kültür denildiğinde aklı fikri tek bir şeye çalışanlara anlat…

  MURAT SEVİNÇ Bir Müslüman, yalan söylemez. Yalanın, karşısındakini aldatmak ve aldatmanın bir ‘hak’ sorunu olduğunu bilir. Kul hakkıyla gitmek istemez, huzura. Dolayısıyla bir Müslüman, hak yemez....

Yılın son yazısında, adları, mide bulandırıcı herifler tarafından tiyatro oyunlarından dahi çıkarılmaya çalışılan seks işçilerine, emekçilerine, eşit yurttaşlara, mutlu ve güzel yıllar dilerim. Selam olsun.

Anayasal düzenmiş, yeni anayasaymış, anayasaların sözleşme niteliğiymiş, siyaset bilimi değerlendirmeleriymiş, şuymuş, buymuş. Bunları geçeli çok oldu. Çok daha yüzeysel olanı, maddelerin lafzını, yani sözünü hatırlatıyorum. Her okuma bilenin okuyup anlamlandırabileceği, sözcük ve hükümler. Yazarken çok sıkıldım. Yorum yapma gereği duymadım. 2014 yılı Aralık ayında, halimiz budur.

Devletin temelinde yer alan/alması gereken ilke, ‘adalettir.’ Adalet duygusu sarsılırsa (ki Türkiye’de nicedir yerle bir edilmektedir), geriye ‘riyakârlık,’ ‘çıkarcılık’ ve ‘fırsatçılık’ kalır. Adalet, ‘bir gün gelir, onlar beni savunur’ kaygısıyla değil, bizatihi ‘adil’ olma hedefinin kendisi için, baş tacı edilmelidir.

Anlaşılan bizimki gibi memleketlerde tarih bu şekilde işliyor. Akıl ve bilimsel düşünce reddedilince, geriye saf ‘deneyim’ kalıyor. Memleket birikiminin zannettikleri kadar ucuz, koskoca ülkenin ise bir kesimin tapulu malı olmadığını ve olmayacağını, ‘eşit yurttaşlığı,’ er ya da geç ancak mutlaka öğrenirler. Kendileri de, soytarıları da.

Ceberut, sıkışmış, haksız, kafası karışık insan ve kurumlar için büyük bir kâbustur, ‘basit soru’yla karşılaşmak. Çünkü olabildiğince ve özenle karmaşık gösterilen, belirsizliklerle malul bir dünyadan beslenirler.