Murat Sevinç

Bugün 18 Mart. Dünya tarihini değiştiren, akıllara durgunluk veren direnişin, Çanakkale’nin yıldönümü. Neredeyse bir neslin toprağa düştüğü bir direniş.

OHAL’de, şu koşullarda, şu YSK ile, şu mevzuatla yapılacak bir seçimi ‘İstemiyoruz’ demek, bunun gereğini yapmak, bu kadar mı zor?

Burada yalnızca, haddimi aşmamaya çalışarak sohbet etmek istiyorum. Biraz oradan, biraz buradan...

Asla ‘Neden?’ sorusunu yöneltme... En temel şikâyet konularına ilişkin çocuksu kaçabilecek protestoyu dahi yapmaktan kaçın... En basit karşı çıkışlardan uzak dur... Sonra, ‘Ay benim sinirim bozuk.’ Canımın içi, ‘Ay kim ne yapabilir ki senin için!’

Düşüncelerinize katılsam da katılmasam da, yazılarınızı daha uzun yıllar okumayı dilerim. Romanlarınızı okumayı, daha çok dilerim tabii...

Söyleyecek bir şeyim yok. Nitekim yazıda yaptığım da, ancak olanı aktarmaktan ibaret. 2018 Türkiye’sinde, aşırı demokraside, son derece olağan bir özgüven ve üslup bu. Beğenilen. Takdir edilen. Özenilen. Ödüllendirilen.

AKP ilginç bir biçimde, bir yandan milliyetçi oylar için çaba harcarken, diğer yandan Cumhuriyet’in temelinde yer alan Sünni/Türk ideolojinin kökündeki ‘ilkeyi’ tahrip ediyor. Bir de üstelik, HDP’nin yurttaşlık tanımına dair ‘itirazlarını’ doğrulamış oluyor. Milliyetçiler/ulusalcılar için zor zamanlar!

Kılıçdaroğlu, ite kaka da olsa son bir şans elde etti. Bu güne dek yaptıklarını tekrar edip Erdoğan’ın, havuzun ve üç beş popüler gazetecinin belirlediği siyasi alan içinde kalmayı, ‘Aman bana hain filan derler’ saplantısı ve çaresizliğiyle AKP’nin kurallarıyla oynamayı kabul ederse, CHP ve memleket tarihine pek vahim geçer.

Bakınız, anayasa ilkelerini alt alta yazmaktan ibaret olan bu sıradan yazıyı kaleme alırken dahi tedirginlik duyuyorsam eğer, emin olun şu ‘koşullar'dan hiç kimseye bir hayır gelmez.

Ve yine tahmin ediyorum, eğer feda edilmezse, il başkanı seçildiği gün ileride, CHP siyasetini ve Türkiye’nin kaderini değiştiren dönüm noktalarından biri olarak anılacaktır...