Murat Sevinç

İbrahim Kaboğlu’nun seçim sonrası yaşadıklarının, bu hengamede önemsizleşmesini istemedim. Üzerinden yeteri kadar süre geçti. Kaboğlu’nun karşılaştığı tepkinin yalnızca onu ve Baro yönetimini ilgilendirmediği kanısındayım.

Evet, her şey herkesin gözünün önünde yaşandı. Yaşanıyor. İfade özgürlüğü, başkaca hak ve özgürlükler gibi boğuldu. Öyle bir medeniyet kaybı ki yaşanan, dönüp dolaşıp TBMM Başkanı’nı da buldu. Karşı-devrim de kendi çocuklarını yiyordur belki, kimbilir.

Günlerdir ‘ayağa kalkma’ tartışması yürüten ve bu durumdan pek mahcup olmuşa benzemeyen muhalefetin, yaşananların sade yurttaşı ne hale getirdiğini görebildiğini, hoşnutsuzluğun, bezginliğin ölçüsünü tam anlamıyla kavrayabildiğini sanmıyorum.

Bu yazıyı İstanbul dışından okuyanlar muhtemelen pek bir anlam veremeyecek ve “Bu kadar sorun arasında senin derdin motosikletler mi?” sorusunu yöneltecek. Evet, bunca sorun arasında, İstanbul’un özellikle kaotik muhitlerinde yaşayanların böyle büyük bir sorunu var. Özellikle yaşlılar, çocuklular, çocuklar, engelliler, işitme sorunu olanlar ve yürüyüş sevenler için.

Devlet eleştirisi yapmayacak-yapamayacak olmakla, yönetimlerin ‘devlet’ ana başlığı altında yapıp ettikleri karşısında mütemadiyen ‘ön iliklemek’ farklı şeyler. Özel’in yaptığı bu.

Bugün söz edeceğim kitap her bakımdan ilginç.

CHP, hakkında çok ve boş konuşabilmek için sonsuz fırsat sunan bir parti.

Perón’un yaşam öyküsü ve sıradan bir kadının halkı büyüleme becerisi, sade yurttaşın onda kendisini buluşu, özdeşleşme, son derece çarpıcı. Okumakta yarar var. 

Bugün iki kitaptan söz etmek istiyorum. Bu yazıyı okuyup da o kitapların birinden, Selahattin Demirtaş ile Yiğit Bener’in kaleme aldığı roman ‘Arafta Düet’ten (Dipnot) haberdar olmayan, hatta okumayan olduğunu zannetmiyorum. Diğeri, çok değerli bir avukatın, Fethiye Çetin’in ‘Zulamdaki Şiir-Parça Parça Anılar’ (İletişim) başlıklı kitabı.

Ekonomik gidişatın insanları ezen etkilerinden söz ederken, bu ülkede sayısız yurttaşın, anayasal güvenceye alınmış ‘çalışma hakkı’ndan mahrum bırakıldığını da hatırda tutmak gerekiyor.

Özgür Özel ‘talihsiz’ bir konuşma yaptı. Dinlerken, çok rahatsız oldum.

–Evet, siz ‘gönüllü kul’ olmaya çoktan razısınız, ne söylense boş. –Gönüllü olmayabilir, şart değil, yasal bir çerçeveye de alınabilir, çok dert etmemek gerek böyle şeyleri, bütün hastalıkların kökeninde stres var, üç günlük dünya...