Hürrem Sönmez

Ümit Bey’in Türkiye’nin en önemli barosunu yönettiği vakitlerde öldürülen kadınlar, iş cinayetine kurban giden işçiler, tek bir davalarına bile müdahil olmayan baronun başkanına haklarını helal etsinler mi?

Yıllardır evlatlarını, yakınlarını bekliyorlar, her gece rüyalarında bir sabah çıkıp geldiğini görüyorlar belki de.

Şimdi siz o çay ocağından kafanızı uzatmış aynaya bakarken, bir başka kirli cinayetin aydınlanması için devletin adamları içinde kopacak yeni bir kapışmayı beklerken, biz ne verelim abime?

Ekilen nefret tohumları öyle boy verdi ki, önce halkına hiç tereddüt etmeden silah doğrultanları, sivillerin üstüne bomba yağdıranları gördük, sonra da ölülerden dahi intikam almak isteyenleri.

Kadınlar bu mücadeleden vazgeçmeyecek, baskı arttıkça itiraz edenlerin, razı olmayanların sesi daha güçlü çıkacak. Başka türlüsü mümkün değil...

Kimse adınızı anmayacak bile, sadece bir utanç vesikası olarak not düşüleceksiniz tarihe.

Geçimini kadınları sömürerek sağlayan bir mafya, Özgecan Aslan 'ın katilini ortadan kaldırdı.

Oysa ortada çok açık bir gerçek vardı o vakfın gücünün ve ‘itibarının’ kaynağı ardındaki iktidar desteğiydi, ailelerin çocuklarını o vakfın yurtlarına gönül rahatlığı ile göndermelerinin sebebi ‘inançlı Müslümanlar’ olduklarını düşünmeleriydi.

Ne ana, ne bacı, ne yatakta fahişe, ne mutfakta aşçı… Her ne olmak istiyorsak o olacağız, yani kadın!

Zannetme ki birileri suçlanır, yargılanır, damgalanır, kapılarına çarpı işareti koyulurken birilerinin ekmeği elinden alınırken senin hayatın aynı kalacak....

Yarın bir başkası, “Hepiniz oradaydınız ulan! İnsanlar ölürken, çocuklar öldürülürken, 'Bu savaş dursun' diyenler terörist ilan edilirken hepiniz oradaydınız” dediğinde ne diyeceksiniz?