Bütün kayyımların ilk işi “editoryal özgürlük”e son vermek oluyor.
Kayyım atamak için gerçek sebepler olsa bile, kayyımların sadece parasal konuları kontrol altına alması gerekirken, hemen yazı işlerine el koyuyorlar. Yayın politikasını iktidar lehine değiştiriyorlar.
Bu, kayyım atamalarındaki siyasi amacın ispatıdır.
İktidarın elinde, muhalefete daha çok baskı yapmanın dışında bir seçerek gözükmüyor. Otoriterleşme, hukukun uygulanması değil, iktidarın seçim programıdır.
Çeyrek asırdır başta kalmak, iktidar tutkusunu büsbütün kabartıyor. Uzun iktidarlar hep bu sonucu yaratıyor.
Juan Linz tâ 1990 yılında yazmıştı:
“Gücün keyfi şekilde kullanılması potansiyeline karşı anayasada mevcut korumalar arasında en önemlisi, yeniden seçilmesi engelidir.”
Linz, başkanlık sistemlerindeki en fazla iki dönem seçim kuralını kastediyor.
Bu sütunda defalarca tarihine laboratuvara bakar gibi bakmak gerektiğini yazdım. İşte, ana muhalefet lideri İsmet Paşa’nın böyle bakmamız gereken bir konuşması…
1952’de, “iktidarı kaybetmeme hevesi”ni eleştirirken İnönü, “Yüz seneden beri bu memlekette yapılan hürriyet ve rejim mücadelelerinin semere vermemesinin sebebi”nin “bir defa iktidara geçenin, bir daha iktidardan düşmemek için” dayatması olduğunu söylemişti.
Demokrasinin hikmet-i vücudu da iktidarların dürüst seçimlerle, kansız, kavgasız el değiştirmesini mümkün kılan tek sistem olmasıdır. İstikrar kelimesinin asıl anlamı budur.