Türkiye’de bakanlardan filan hiç söz etmeyeceğim. Milletvekili seçilenler bile bir süre sonra toplu ulaşımı terk edip yeni aldıkları “çakarlı” araçlarıyla garip sesler çıkartarak seyahat etmeye başlıyor. Sadece onlar değil; “danışman” sıfatıyla onlara temas edenler, öğretim üyeleri, şirket yöneticileri, gazeteciler de bu tür araçlarla seyahat etmeye başlıyor.
Bir de organize suç örgütü liderleri. Bu nedenle insan, arabayla giderken bu şekilde “yol isteyenlere” ister istemez yol verir. Korkar; yol vermemeye korkar, karşısına çıktığında soru sormaya, beğenmediği kararlar için tepki göstermeye korkar.
“Halkla buluşmaya” gittiklerinde de etraflarında resmî ve gönüllü koruma ordusu vardır. Ulaşılmaz olmayı severler. Arınırken de, yenilenirken de, alternatif olurken de her daim onlara ulaşmak pek mümkün olmaz.
Türkiye’de tüm partiler, eğer yeni bir siyaset, alternatif bir çizgi peşindeyse öncelikle siyaset yapmak bir ayrıcalık olmaktan çıkmalıdır. Hani hakkını savunana “siyaset yapma” derler ya hemen. Aksine, herkes gönül rahatlığıyla siyaset yapmalı. Siyasette “beyefendilerin”, “hanımefendilerin”, ağaların, paşaların, abilerin, ablaların, dedelerin değil, hak savunuculuğu yapanların sözü üstün olmalı.
Hayalim, bisiklet ile gidip gelen, gündelik hayatın içinde rahatça var olabilen, çarşıda, pazarda nsanların arasına çekinmeden karışabilen siyasetçileri görebilmek. Sokaktaki insanlardan korkmayan, zulmedenlere karşı en az onlar kadar pervasız olabilen siyasetçilere ihtiyacımız var.
