Vurguncuların tam listesi bir türlü açıklanmıyor. Bunun için de “Aslında biz de istiyoruz açıklanmasını ama insanların lekelenmeme hakkı var” diye tuhaf bir gerekçe ileri sürüyorlar. Yani muhalif siyasetçilere tanınmadıkları bir hakkı fon vurguncularından esirgemiyorlar. Bu da ayrı bir öfke konusu.
Peki, bu konuyu zamana yayma politikaları, hükümete komplo kuruldu iddiaları, cambaza bak oyunları vs. meselenin üstünü örtebilir mi? Bir süre sonra mevzu yavaşça kapanıp gider mi?
Bu sorunun cevabı geçmişteki benzer olaylara bakılarak verilebilir belki de. Siyasi tarih gösteriyor ki hem dünyada hem de Türkiye’de bu tür durumlar karşısında iktidarlar veya sorumlu makamlar hiçbir yerde değişmeyen bir hat takip ederler. Aynı fabrikadan çıkmış gibidir bu “taktik yaklaşım”ların hepsi. O derecede benzerdirler.
Önce olay mümkünse inkar edilir, bu mümkün değilse küçük ve önemsiz gösterilmeye çalışılır. Bu da kabul görmezse sorumluluğun tepe yöneticilere değil, birtakım alt kademe memurlara ait olduğu iddiasına başvurulur.
Tepki hâlâ dinmemişse sonraki aşamada olay hakkında idari ve adli soruşturma başlatılır ama bu süreç nedense yavaş ilerler.
Giderek şiddetlenen kamuoyu baskısı bu süreci hızlandırır ama açıklanan sonuç kimseyi tatmin etmez, toplumdaki hoşnutsuzluk büyür. Yetkili makamların karşısında artık başlangıçtan kat kat daha fazla bir tepki yığını oluşmuştur.
Bundan sonrası, frenleri boşalıp yokuş aşağı son hızla giden bir kamyondan sakınılması gerektiği kadar sakınılacak bir süreçtir.
“Nereye kadar gideceği” kolay kolay kestirilemez.
Hiçbir şey ilelebet gizli kalmıyor.
