Senarist ve edebiyatçı yazarımız Zehra Çelenk izlediği film, dizi ve belgeselleri kısa ve öz yorumlarla irdeliyor…
Bir Başkadır – Netflix
Berkun Oya’nın yazıp yönettiği ‘Bir Başkadır’ın altı yıllık bekleyişin ardından dört bölümlük kısacık bir sezonla dönecek olması şaşırtmıştı. Hemen izledim, çok etkilendim. Doğal nedenlerle tam bir final olmayan finali dâhil, çarpıcı, çok içten ve dramatik açıdan sağlam bir dönüş bu.
Karakterlerin psikolojisiyle ülkenin psikolojisini, geçmişi, kültürü, şüphe iklimini, gücü, güç suistimalini ve süregiden umutları böylesine iç içe anlatabilmek… Etkisi kolay geçmeyecek.
Bütün oyuncular ilk sezondaki kadar iyi. Emeği geçen herkesin eline sağlık. Berkun Oya’nın başkomiser Muzaffer rolündeki oyunculuğuna da ayrıca alkış.
Dizinin birinci sezonuna dair yazım…
Slow Horses – Apple TV
Mick Herron’ın ‘Slough House’ roman serisinden Will Smith’in televizyona uyarladığı ‘Slow Horses’ın 6’ncı sezonunu da yine dizinin dünyasına doyamadan bitirdik.
Bu sezon aksiyon biraz daha öne çıkarken Jackson Lamb (müthiş Gary Oldman) ve nükteleri nispeten geri planda kalmış ama yine çok güzel.
Türünün açık ara en iyi örneklerinden biri. Soğuk Savaş casusluk geleneğine ve bugüne dair göndermeleri, şahane İngiliz mizahı, karakterizasyonu, zekâsı ve ritmiyle hâlâ en sevdiklerimizden. Mathilda göndermesi de hoş sürprizlerindendi.
Possible Love – Netflix
Epeydir bir filmi, dünyasında bu kadar kaybolarak izlememiştim. Lee Çang-dong’un ‘Possible Love’ı, başkalarının hayatına nasıl baktığımızı sürekli sorgulamaya davet ederken hipnotik bir sinema deneyimi sunuyor.
Sınıfsal eşitsizlik, arzu ve başkasının acısına bakmanın sorumluluğu üzerine çok güçlü bir film. Toplumsal olanın en mahrem ilişkilerimize nasıl sızdığını olağanüstü oyunculuklarla, büyük bir incelikle anlatıyor.
The Better Sister – Prime Video
Olivia Milch ve Regina Corrado’nun Alafair Burke’ün romanından uyarladığı ‘The Better Sister’, kız kardeşler arası rekabetten beslenen soap opera malzemesini gerilimle başarıyla buluşturuyor.
Jessica Biel ve Elizabeth Banks’in çok iyi oyunculuklarıyla diziyi taşıyor.
Kardeşlik, annelik, saygınlık ve makbul kadınlık üzerine de düşündürüyor.
Kusursuz değil. Karakterlerin derinleşebileceği kimi yerlerde klişelere sığınıyor, gizemin kuruluşu zaman zaman kendini fazla belli ediyor. Yine de aile sırlarıyla örülü gerilimleri sevenler için izlenmeye değer.
The Diplomat – Netflix
- -It’s over the line. (Bu, çizgiyi aşmak olur.)
-The line moves. (Çizginin yeri değişebilir.)
Güç sahiplerinin kendi eylemlerini meşrulaştırabilmek için kuralları nasıl esnettiğinin nefis bir özeti…
Debora Cahn’ın yarattığı ‘The Diplomat’, zeki senaryosu, şahane oyunculukları, diyaloglarla da kurulan ve hiç düşmeyen ritmi, seyirciyi hafife almayan dramatik kurgusu ve akıl oyunlarıyla başından beri son yılların en iyi dizilerinden biri.
4’üncü sezon ise bence en iyisi olmuş. Gerçekliğe ve güncel siyasete dair göndermeleri son derece yerinde. Özellikle güç suistimalinin, kişisel ilişkilerden uluslararası siyasete kadar her düzeyde hayatı nasıl çıkmaza soktuğunu müthiş anlatıyor.
Vizyonda
You Can See Everything
Nathan Fielder ve Lance Oppenheim’ın ‘YouCanSeeEverything’i, bakış açısı, gerçeklikle algı arasındaki ilişki ve bir başkasını anlamanın psikolojik sınırları üzerine katmanlı, çok emek verilmiş, teknik açıdan da çok başarılı bir film.
Fakat Theranos skandalının toplumsal bağlamı ve Elizabeth Holmes’un iddialarını sınamaya yarayacak bilgiler o kadar dışarıda kalıyor ki ‘belgesel’ bir noktadan sonra kendi üzerine kapanan bir gösteriye dönüşüyor. Canlandırmaları kullanma biçimi yaratıcı ama film, bir personanın nasıl kurulduğu ve algılandığı üzerine açtığı imkânları da yeterince geliştiremiyor.
Çok daha iyi olma potansiyeli taşıyan, yine de özellikle gerçek suç türüne, gerilime ve belgeselin sınırlarına ilgi duyanlar için izlemeye, üzerine konuşmaya değer bir film.
Primetime
Lance Oppenheim’ın ‘Primetime’ı, teknik açıdan başarılı, oyunculukları çok güçlü bir film. Ama çarpıcı gerçek malzemesine rağmen senaryosuyla hayal kırıklığı yaratıyor. Çocuk istismarının televizyon gösterisine dönüştürülmesi, reyting hırsı, kendini bir kurtarıcı olarak gören Hansen’ın etik çelişkileri… Her şey var ama bunları derinleştirecek dramatik yapı zayıf.
Ne Hansen’ın sıkışmasını ne televizyon dünyasındaki güç ve çıkar çatışmalarını yeterince hissedebiliyoruz. Genç oyuncunun sömürülmesiyle çocukların uğradığı istismar arasında kurulan paralellik de ima düzeyinde kalıyor. Görüntü, kurgu ve sesle yaratılan güçlü kâbus atmosferi, hikâyede karşılığını bulamıyor. Yine de özellikle oyunculuk, reji ve atmosfer bakımından izlenmeye değer.
