Sözcü’ye ve yürekli çalışanlarına teşekkür ederim… Beni bir an olsun yalnız bırakmayan, köşelerinden moral vermeye çalışan arkadaşlarıma, meslektaşlarıma teşekkür ederim, yazılarını kesip serum şişelerinin yanına astım… Arayıp soran dostlarıma teşekkür ederim… Aileme teşekkür ederim… Gözümü her açtığımda, ıslak ama gülümseyen gözlerini gördüğüm Andree’me teşekkür ederim… Ve okurlarıma teşekkür ederim… Uzun gecelerde onlardan gelen mesajları açıp okudum… Her biri bir ilaçtı… Bu çıkarsız sevgi, bu tutku, bu karşılıksız sahiplenme… Ülkemizin üzerine çöken şu kara bulutları er geç dağıtacak gücün geldiği yerdi…
Sevgili Soner Yalçın telefonda “Bir yazar bu kadar sevgiyi nasıl edindi, merak ediyorum” demişti… Çünkü; ben de onları sevdim… “Hasret düştü gönlüme…”
