Tüm tablolarda, çakışmaları çıkarıp net sayıya odaklandığınızda geldiğimiz acı tablo net olarak görülüyor. Ülkede 45 milyon 948 bin 13 kişilik nüfusun sandıktaki tercihleri, görevden alma/kayyum/ parti değiştirme kıskacıyla resmen değiştirilmiş. Bu sayı, resmi nüfusunun yüzde 53.64’üne denk geliyor.
Bu bölgelerde kayıtlı seçmen sayısı 31 milyon 875 bin 829, yani toplam seçmenin yüzde 51.88’i. Merak edenler için söyleyeyim: Buralarda oy kullanan seçmen sayısı 24 milyon 954 bin 49, kayyum/ görevden alma ile karşılıksız kalmış oy ise 11 milyon 671 bin 356.
Bu sayılara, Ankara ya da Muğla gibi bu süreçlerin dolaylı sonucu olarak bağımsız kalmak zorunda kalmış yerleri eklemedim. Onları eklerseniz tablo daha da vahim!
Bu haliyle…
Evet, iki yıldır Esenyurt’tan başlayarak belediye operasyonlarını konuşuyoruz. Evet, başkanlar tutuklanıyor, ev hapsine alınıyor. Evet, ardından görevden almalar, kayyumlar geliyor. Evet, aynı dönemde belediye başkanları transfer için kuyruğa giriyor. Evet, bu sürecin sonunda şehir rantı el değiştiriyor, muhalefet ve kritik isimleri tasfiye ediliyor.
Ancak ortada daha büyük bir sonuç var: Şeklen de olsa demokrasinin sonu! Düşünün; ülkenin yüzde 53’ünden fazlasının yaşadığı, toplam seçmenin yaklaşık yüzde 52’sinin kayıtlı olduğu bölgeler sandıktan çıkan oyların sonuçlarıyla yönetilmiyor. Yani ülkenin yarısından çoğu için demokrasi şeklen dahi yok! Bu nüfus için sandık artık bir şey ifade etmiyor.
