Dijital popülerlik, sürekli bir ölçüm ve karşılaştırma rejimine dayanır. Hükümetler devrilir sadece, ama dijitalde yaratılmış iktidarlar değişir. Değiştirir. Bozarak özünü her şeyin. Beğeni sayısı, takipçi sayısı, görüntülenme oranı… Birey, kendi değerini bu sayısal göstergeler üzerinden okumaya başladıkça, içsel bir pusula yerine dışsal bir onay makinesine bağımlı hale gelir.
“Çek fişi, bitir işi!” “Akademisyenler irade sahibi insanlardır ama” deme. İnsanın iradesi insandan daha sağlam değil. Öyle olsaydı hiçbirimizbu dünyaya gelmemiş olurduk. Hele ki ben, Hüdhüd ağacının dalında değil bülbül, dosdoğru dal olurdum. Ne güzel estikçe rüzgâr biraz eğil hadi biraz da bükül…
Velhasılı bu bağımlılık, Lasch’in tarif ettiği “narsist kişiliğin” dijital versiyonunu üretir böylece boyuna. Ama işte neylersin neylersen eyle endamın an gelir uymayabilir başkalarının endamına. Kendine hayran bir izlerkitleye duyulan ihtiyaç, her paylaşımda yeniden üretilir. Üretilir amma, bu ihtiyaç hiçbir zaman tam olarak tatmin edilemez, çünkü popülerlik geçicidir ve her an yeni bir onay dalgası gerektirir.
