Kadri Gürsel

Rusya, kendisini Suriye’ye çeken nedeni ortadan kaldırmak istiyor. Bu, yıllar önce iflas ettiği halde Ankara’daki kadronun sürdürmekteki ısrarı nedeniyle ülkemize maliyeti muazzam boyutlara ulaşan Suriye politikasıdır.

Kıbrıs sorunu çözülse bile üyelik müzakerelerinin gerçek bir içerik kazanarak Türkiye’de yeniden bir 'demokrasi çıpası' görevini görmeye başlaması Erdoğan rejimi altında imkansızdır. Türkiye’deki hakim dinamik, haricine düşülen 'Kopenhag Kriterleri'nden hızla uzaklaşma dinamiğidir.

Biz olmayı beceremeyen bizler, nüfusun toplamından küçük 'biz'lerin toplamıyız. Nüfusumuz toplumu değil bir 'toplam'ı ifade ediyor.

1 Kasım’dan hemen sonra 'başkanlık da başkanlık' diye hoplayıp zıplamaya başlayanların bu olağandışı hareketlenmesini hangi hesaba bağlamak lazım? Bu bir hezeyan nöbeti değilse kokusu yakında çıkar.

Bu şartlarda muhalefete ve sivil topluma düşen görev, ümidi kesmek, küsmek ve yabancılaşmak değil, tıkanıklığı açmak için yenilikçi çözümler üretmektir; ülke dibe vurmasın diye çok çalışmaktır. Hepimiz aynı gemideyiz. Ne geminin batmasını bekleyeceğiz, ne de bu gemiyi terk edeceğiz.

Rejim bu ülkenin sorunlarını azaltarak değil çoğaltarak seçim kazanmıştır.

AKP’yi ve Türkiye’yi yeni acılardan kurtarmanın yolu, koalisyona mecbur edecek kadar düşük bir oy yüzdesini bu partiye 1 Kasım’da armağan etmektir.

Uluslararası kuruluşlar Türkiye’de iktidarın zulmü altındaki gazeteciler ve medya kuruluşlarıyla dayanışmayı amaçlıyor... Rejimin mağdur ettiği gazetecilere yalnız olmadıklarını göstermek istiyor ve tabii ki onları mağdur eden müstebitlere de meslektaşlarının arkasında durduklarını hatırlatmayı hedefliyorlar.

Yanlış ellere düşmüş Sünni Türk kimliğine yeni, yapıcı ve barışçı bir gündemle sahip çıkmayı becerebilen bir merkez sağ partiye ihtiyaç var.

Biz, faili meçhul cinayetlerin mahalline bırakılan bu imzayı çok yakından tanıyoruz. Rumuz değişebilir. 70’lerde başkaydı, 2015’te IŞİD oldu. İmza aynıdır. Ankara’da etrafa saçılan vücutların üzerinde bu imza vardır.

Suriye’de sıfırı tüketen Ankara’nın Rusya ile lüzumsuz krizlere neden olmamak için daha fazla vakit kaybetmeden dış politikasının 'fabrika ayarları'na dönmesi şart.

Suçluların yasalar uyarınca cezalandırılması mı, yoksa bu olayın da üzeri örtülerek cezasızlık kültürünün alabildiğine güçlendirilmesi mi tercih edilecek?