Psk. Dr. Feyza Bayraktar

Bu kadar çok şeyi saklarken neden geçmişle bağımız zayıflıyor? Gerçekten hatırlıyor muyuz, yoksa yalnızca veriye mi erişiyoruz?

Sürekli tırmanmamızı isteyen bir dünyada, bazen durmak da bir direniştir. Ve bazen zirveye çıkmak değil, nefes alacak bir vadi bulmak, insanın kendine verebileceği en büyük ödüldür.

Sabah gözlerimizi açtığımız anda başlayan küçük tercihler zinciri, günün ilerleyen saatlerinde koca bir ağırlığa dönüşür.

Bedenimiz nasıl diyet ve spor endüstrisinin hedefindeyse ruhlarımız da artık 'mutluluk endüstrisi'nin tüketicisi.

Alışkanlık sadece beynin tembelliği değildir; biyolojiden sosyolojiye, sanattan eğitime uzanan geniş bir kesişim alanında ortaya çıkan karmaşık bir olgudur. En önemlisi, alışkanlıklar bizi hem özgürleştiren hem de zincirleyen çelişkili yapılar olarak karşımıza çıkar.

İnsan zihni kısa süreli tehditlere dayanıklıdır; tehlike geçince toparlanır. Fakat alarm hiç susmazsa sinir sistemi kendini korumak için enerji tasarrufuna geçer; dikkat daralır, duygular küntleşir, ilgi geri çekilir.

Başkalarının derdine koşmak elbette değerlidir. Ama sınır aşıldığında kahramanlık yalnızlığa, erdem tükenişe dönüşür.

Ertelemek, çoğu zaman bir takvim sorunu değil, hayatımıza imza atmaktan duyduğumuz korkudur.

Ortalama odak süremiz, bir Japon balığınınkinden bile kısa. Okuyamamak sadece kişisel bir eksiklik değil, uygarlığın zihinsel derinliğini yitirmesi.

Güven bir köprüyse sahte diplomalar onun taşıyıcı ayaklarını yıllarca fark edilmeyen bir pas gibi kemiriyor.

İnsan ruhu bir kutu değil, bir evrendir. Onu birkaç etiketle tarif edemeyiz. Daha az etiket, daha çok empati. Daha az genelleme, daha çok bağlam.

Muhalefet, parlamenter sisteme dönüşü savunurken yalnızca 'tek adam yönetiminin risklerini' değil, demokrasinin özünü anlatmalıdır. Bunu kuru bir ders gibi değil; halkın kültürel kodlarına hitap eden bir dille yapmalıdır.