Psk. Dr. Feyza Bayraktar

Başkalarının derdine koşmak elbette değerlidir. Ama sınır aşıldığında kahramanlık yalnızlığa, erdem tükenişe dönüşür.

Ertelemek, çoğu zaman bir takvim sorunu değil, hayatımıza imza atmaktan duyduğumuz korkudur.

Ortalama odak süremiz, bir Japon balığınınkinden bile kısa. Okuyamamak sadece kişisel bir eksiklik değil, uygarlığın zihinsel derinliğini yitirmesi.

Güven bir köprüyse sahte diplomalar onun taşıyıcı ayaklarını yıllarca fark edilmeyen bir pas gibi kemiriyor.

İnsan ruhu bir kutu değil, bir evrendir. Onu birkaç etiketle tarif edemeyiz. Daha az etiket, daha çok empati. Daha az genelleme, daha çok bağlam.

Muhalefet, parlamenter sisteme dönüşü savunurken yalnızca 'tek adam yönetiminin risklerini' değil, demokrasinin özünü anlatmalıdır. Bunu kuru bir ders gibi değil; halkın kültürel kodlarına hitap eden bir dille yapmalıdır.

Haksız yere tutuklanan gazeteciler, entelektüeller ya da siyasiler için hapishaneler, görünürde insanı susturur; gerçekte ise direnişi büyüten bir yankı odasına dönüşür.

Her gün binlerce karar veriyoruz: Ne satın alacağımıza, ne okuyacağımıza, kime inanacağımıza, kimi savunacağımıza… Bu kararların çoğunu kendi irademizle verdiğimizi sanıyoruz. Oysa zihnimiz, dışarıdan gelen ince yönlendirmelerle çoktan şekillenmiş olabilir.

Kasalar dövizle dolu olabilir, ama eğer toplumda ahlak tükenmiş, vicdan susmuş, adalete inanç sarsılmışsa o ülke çoktan iflas etmiştir.

Bir toplumun sesini kısarsanız, yalnızca sözünü değil, ruhunu da çalarsınız. Bu kişisel değil; sistematik, politik ve psikolojik bir susturma biçimidir. Susturulan bir ses yalnızca bir fikre değil, o fikrin taşıdığı hakikate yapılan bir saldırıdır...

Anoreksiya nervoza, görünüşte bir kilo kontrolü çabası. Gerçekteyse, insanın dünyayla ilişkisini yeniden kurmaya çalıştığı radikal bir yöntem

Erich Fromm'ın söylediği gibi; “Aşk sadece bir duygu değil, bir irade eylemidir.” Ve dolayısıyla bu irade, çoğunluğu değil, bütünleşmeyi gerektirir.