Türkiye’de sol kesimde kime sorsanız, “emperyalizm” deyince, Batı aleminden bazı ülkeleri sıralar size. Acaba kavram bunlarla sınırlı mı? Son 200 yılın dökümünde acaba Rusya’nın kendisini sürekli yeniden üreten emperyalizmini de kabul etmek, ele almak gerekmez mi?
Avrupa’da geniş bir yelpazeye yayılan Sol ve türevleri, Türkiye’dekilerden daha fazla bu olgunun farkında. Putin Rusya’sının el altından, ve her türlü aracı kullanarak aşırı-sağ yükselişi tabir caizse “fişteklediği” artık açıkça sorgulanmakta. Almanya’da AfD, Fransa’da Le Pen’in RN’si Moskova yanlısı olduğunu epeydir saklamıyor.
Reuters’in bugün Avrupa istihbarat kaynaklarına dayanan özel haberinde, geniş bir Rus “etki network”ünün Fransa’daki gösterilere bulaşan şiddet eylemleri üzerinden suçu göçmenlere attığına dair veriler son derece çarpıcı.
Geleneksel olarak göçe ve ilticalara açık, tarihsel olarak özgürlükçü omurgaya sahip, ancak entegrasyon sorununu bir türlü halledemeyen Fransa’nın, yaklaşan seçimler öncesinde ana hedef olduğunu artık Fransa solu açıkça kabul etmekte.
Tespit belli: “Otokrat, otokratın müttefikidir.”
Marsilya Girişimi bu yüzden önemli ve Türkiye’de de muhalefetin bağlamı yerli yerine oturtmasında yarar olabilir.
“Ukrayna’ya dayatılan savaşın yanı sıra Rus devletinin birçok farklı sahada uyguladığı aşırı, baskıcı ve sömürgeci şiddet karşısında, sol ve aktivist çevrelerdeki seferberlik gereken düzeyin oldukça gerisindedir. Bu nedenle, Rus Emperyalizmine Karşı Antifaşist Platform’u (PACIR) kuruyor ve kolektif bir silkeleniş çağrısında bulunuyoruz.”
Platformun manifestosunda bu paragraf çerçeveyi çizmekte.
