Milyonlarca emekli aç, yoksul, perişan. Milyonlarca asgari ücretli, ailesiyle birlikte aç, perişan. Meclis Plan ve Bütçe Komisyonunda bir sonraki yılın (2027) bütçesi görüşülüyor.
Ortada fon soygununun yarattığı iktidar lehine olmayan bir gündem var. Ve başta Erdoğan iktidar, gündemi değiştirip, fon soygununu unutturmaya çalışırken ve belki erken ve baskın bir seçimi gündemlerine almayı düşündüklerinden emeklileri, asgari ücretliyi beklentiye sokuyor.
Emekliler iktidara inanmıyor elbette. İnanmıyor ama yine de beklenti içinde, “Bu açlık ve sefaletten bir nebze kurtulur muyum” diye…
Emeklilerin tepkilerine bakıp, sosyal medyada dolaşırken 96 yaşındaki yaşlı bir amcanın sözleri içime dokundu: “96 yaşımdayım. 1930’lu, 40’lı, 50’li yılları, ’80, 90’lı yılları yaşadık. Neler neler gördük, yaşadık. Ama böylesini ne gördük ne de yaşadık” diyor ve ekliyor; “Buna yaşamak mı denir, yaşamıyoruz, sürünüyoruz!”
“BAĞ-KUR emeklisiyim. İlk emekli maaşım 630 liraydı. O zaman 6 tane koyun, 12 tane kuzu alıyordum bu maaşla. Bugün maaşımla bir kurban alamıyorum. 5 çocuk babasıyım; 3 çocuğu üniversitede okuttum. Ama bu günleri yaşamadım. Bak sürünüyorum, sürünüyorum.”
Tek değil bu amca. Mikrofonu hangi emekliye uzatsan, onca yaşına bakmadan ağlıyor, “Çocuklarıma, torunlarıma küçücük bir hediye bile alamıyorum, bir yemeğe bile götüremiyoruz” diyor.