Ne izlesek?

Artakalan 2026 • 20 Kasım’dan itibaren sinemalarda

‘Artakalan’ (IMDb)

Yeşim Ustaoğlu, ‘Tereddüt’ten tam on yıl sonra uzun metraj kurmacaya MUBI ortak yapımı ‘Artakalan’la döndü. Altın Portakal’da ‘En İyi Kadın Oyuncu’ dahil dört ödül alan film, hem ilişkileri hem de üretimleri lavabo gibi tıkanmış, 30’larının ikinci yarısında bir sanatçı çiftin hikâyesi. İlişki ve evlilik krizi de, yaratıcı tıkanma da elbette tanıdık olduğu kadar da önemli temalar. Ben filmi öncelikle bir kadın şairin yazma sancısını anneliğiyle, kendi geçmişiyle ve ‘yolda’ karşılaştığı kadınlarla birlikte yaşayıp aşma çabasını aktarması bakımından değerli buldum.

Şair Elif biraz nefes almak için yola çıkarken müzisyen eşi Mehmet, üniversitede ‘sesin manzarası’nı da anlattığı ilginç dersi müfredattan silinince oğluyla birlikte hasta babasına bakmak üzere Trabzon’a gidiyor. Film iki yolculuğa neredeyse eşit yer açıyor. Özlediğimiz Öykü Karayel’in, ‘Bir Başkadır’daki Meryem’le beraber şair Elif’le dönüşü muhteşem olmuş. Öte yandan Metin Akdülger’in de şahane canlandırdığı Mehmet’in babasıyla (kısa bir rolde çok etkileyici performansıyla İlyas Salman) yüzleşmesi, yer yer Elif’inkinden bile daha güçlü bir dramatik hat kuruyor. Filmin giriş kısmı, gereğinden uzun. Elif’in bazı kararlarının ardındaki duyguyu daha iyi anlayabilsek yolculuğu da oyunculuğu kadar derinleşebilirdi.

‘Artakalan’, yine de, kusurlarıyla beraber haftalardır sosyal medyada yarattığı duyguyu karşılıyor: Soğuk bir günde sinema salonuna sığınıp sıkıştığımız kendi dünyamızdan uzaklaşmak için, ‘kendinden şiirli’, güzel bir film. Güçlü oyunculukları, görüntüleri ve Birhan Keskin’in benzersiz dizeleriyle izlemesi zevkli.

Ben ‘Artakalan’ı en çok şu duyguyu hatırlattığı için sevdim: İnsan bazen kendi sesini yeniden duyabilmek için sevdiği, iyi bulduğu şeylerden bile biraz olsun uzaklaşmak ister.

Perde 2025 • HBO Max

Perde. (IMDb)

Özkan Çelik’in üçüncü uzun metrajı ‘Perde’, 2025’te Adana Altın Koza’dan senaryo ve oyunculuk dallarında dört ödülle döndü. Samet (Cem Zeynel Kılıç), terfisini arkadaşlarıyla kutlayacağı akşam bahçede kedileri beslerken komşusunu soyunurken görüyor. Kadın da izlendiğini fark ediyor. Şüphe kapıcıya (katil uşak mı yoksa!) yönelirken üst katta beyaz yakalıların riyalardan bir demet kutlama yemeği başlıyor.

Neredeyse tamamen bir apartman dairesinde geçen film, gerilimini diyaloglardan alıyor ki bu dar alanda geçen sağlam karakter gerilimine ben bayılırım. Ama eklemeliyim: Bazı konuşmalar çok uzuyor, filmin daha cesur bir yere varmasını beklediğim anlar da oldu.

Tülin Özen ve Bedir Bedir başta olmak üzere oyuncular çok iyi. ‘Perde’nin, bir terfi yemeğinde beyaz yakalı çiftlerin dostlukla, aşk ve emekle, temel etik, eşitsizlik, imtiyazlarını kaybetme korkusuyla imtihanını işleyen fikrini de, bunu işleme biçimini ve finalini de sevdim.

Nocturne 2026 • Apple TV

‘Nocturne’ (Apple TV)

Rowan Joffé’nin yarattığı, John Hlavin’in televizyona uyarladığı ‘Nocturne’, Lars Kepler’in ‘Lazarus’ ve ‘The Sandman’ romanlarından yola çıkıyor. İlk iki bölümü Tim Van Patten yönetmiş. Batı Pensilvanya’nın küçük bir kasabasında geçen dizi, vadinin tekinsiz coğrafyasından sağlam ve seyir zevki yüksek bir atmosfer çıkarıyor. Yıllardır kayıp olan bir çocuk sağ salim dönünce Cinayet Büro dedektifi Jonah Lynn (Liev Schreiber), çocuğun hâlâ kayıp olan kız kardeşini bulmak için zamanla yarışıyor. FBI ajanı Saga Bauer (Zazie Beetz) ise cevapları almak için gizli kimlikle soruşturmanın kilit ismi Jurek Walter’a yaklaşmaya çalışıyor.

‘Adolescence’taki yine çok güçlü baba performansından hatırlayacağınız Stephen Graham, Hannibal Lecter’ı andıran, karşısındakini neredeyse hipnotize eden bir manipülatör psikopatı müthiş oynuyor. Geçmişteki kayıpların izi ve kayıp kızı bulma çabası arasında gidip gelen anlatı yer yer dağılıyor; temposu düşüyor. Ama güçlü atmosferi, oyunculukları ve sorularının cevaplarını bizzat katilden almaya çalışan bir ajanın yarattığı gerilimle türü sevenler için izlemeye değer. 10 bölümlük sezonun 5’inci bölümü 20 Kasım’da yayına giriyor.

Galiçya’da Cinayet 2026 • Netflix

‘Galiçya’da Cinayet’ (Netflix)

“Everybody counts or nobody counts.”

“Ya herkes değerlidir ya da hiç kimse.”

Üç bölümlük ‘Galiçya’da Cinayet’, bana cinayet büro dedektifi, yalnız kurt Harry Bosch’un bu sözünü hatırlattı. Ramón Campos ve ekibinin yazdığı, Carlos Sedes’in yönettiği dizi, 2015’te Galiçya’da yaşanan gerçek bir vakadan yola çıkıyor. Aynı vakanın belgeseli de Netflix’te yayında.

65 yaşındaki Irene, evinde ilk bakışta hırsızlık gibi görünen bir saldırıda ağır yaralanıyor. Sivil Muhafız çavuşu Elías (Tristán Ulloa), Irene’nin eşi Aniceto’dan şüpheleniyor. Irene hastanede yaşam mücadelesi verirken çavuş da uyarılarını ciddiye almayan bir sistemin içinde soruşturmayı ilerletmeye çalışıyor.

Dizinin ilgimi en çok çeken yanı, ev içi şiddetin işaretlerinin nasıl gözden kaçabildiği ve 65 yaşında, kendi halindeki bir kadının başına gelenlerin ne kadar kolay önemsizleştirilebildiğiyle ilgilenmesi. Elías’ın vakayı bırakmaması kadar, kamuoyunun ve kadın hareketinin meseleye sahip çıkması da hikâyenin ilginç taraflarından. Üç bölümde derdini iyi anlatan, türü sevenlere önerdiğim küçük ve sahici bir suç dizisi.

Aşk Mektupları 2025 • MUBI

‘Aşk Mektupları’ (MUBI)

Alice Douard, César ödüllü kısa filmi ‘L’Attente’ta bizi doğumhanenin dışında bekleyen bir anne adayıyla tanıştırıyordu. Üç festivalde seyirci ödülü kazanan ilk uzun metrajı ‘Aşk Mektupları’nda o bekleyişin öncesine dönüyor ve tüm yolculuğu anlatıyor.

İlk çocuklarını bekleyen Nadia (Monia Chokri) doğuma hazırlanırken Céline (Ella Rumpf), doğurmadığı çocuğun annesi olarak yerini bulmaya çalışıyor. Film, evliliği yasal olarak tanınsa bile çocuğuyla olan bağını kanunlara ve topluma kanıtlamak zorunda kalışının gündelik hayattaki karşılıklarını gösteriyor. Douard’ın bu sürece içeriden bakmasını, ayrımcılığın gündelik biçimlerini gösterirken mizaha ve neşesine de yer açmasını sevdim. Céline’in piyanist annesiyle gerilimli ilişkisi hikâyeye usulca karışıyor; anne olma macerası kendi annesine bakışını da değiştiriyor. Douard bu duyguları oyuncularına açıklatmadan, aralarındaki yakınlıkta ve tereddütlerde, güven karmaşasında hissettiriyor. Doğum sahnesi de gerçekçi ve sahici bütün ayrıntılarıyla çok iyi. Farklılığın, ayrımcılığın, birlikte ebeveyn olmanın güçlükleri kadar hayatın sevinçlerini de yansıtabilen, her şeye rağmen sıcak, umutlu bir film.