Avrupa’nın en geniş subasar orman ekosistemi olan İğneada Longoz Ormanları, yanlış politikalar ve iklim değişikliğinin yarattığı kuraklık tehdidiyle karşı karşıya kalıyor.
Bartın ve İstanbul Üniversitelerinden bilim insanlarının yaptığı araştırmalar, 1984 yılından 2014 yılına kadar geçen süreçte Erikli Longozu’nun yüzde 16 oranında küçülerek 109 hektar daraldığını, Sakagöl Longozu’ndaki sulak alanların ise ya tümüyle yok olduğunu ya da ağır biçimde bozulduğunu gösteriyor.
Küresel iklim değişikliğine karşı karbon yutak alanlarının korunması gerektiği bilimsel verilerle açıkça ortaya konurken, Türkiye bir yandan Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi 31. Taraflar Konferansına (COP31) Antalya’da ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor.
Elektrik arz fazlası tartışmalarına ve nükleer teknolojinin beraberinde getirdiği ağır handikaplara rağmen nükleer enerji ısrarı kararlılıkla sürdürülüyor. Nükleer santrallerin yüksek kurulum maliyetleri, inşaat süreçlerinin uzun yıllara yayılması, radyoaktif atıkların binlerce yıl güvenli bertaraf edilememesi ve dışa bağımlılığı artırıcı alım garantili finansman modelleri ciddi eleştirilere konu oluyor.
Türkiye genelinde sulak alanların korunmasına yönelik uluslararası taahhütlere rağmen, son elli yılda sadece Göller Yöresi’nde 10 bin kilometrekareden fazla sulak alanın kurutulduğu ve yok edildiği biliniyor.
Doğal su havzalarının yanlış sulama, baraj müdahaleleri ve mevzuat esnetmeleriyle kaybedildiği bir ortamda, İğneada gibi dünyada nadir bulunan bir sulak alanın nükleer projelerle riske atılması büyük bir tezat oluşturuyor.
Bir yanda Antalya’da küresel iklim zirvesinde “yeşil dönüşüm” ve “koruma” söylemleri üretilirken, diğer yanda Trakya’nın yaşam pınarı Istrancalar ve longoz ormanları göz göre göre feda edilme noktasına getiriliyor. Karbon yutak kapasitesi son derece yüksek olan subasar ormanların tahrip edilmesi, iklim değişikliğiyle mücadele iddiasının inandırıcılığını da bütünüyle zedeliyor.
