“Batı bize tavır aldı, AB de hayal oldu” diye bizim kültürel genlerimizde zaten “merhamet” ve “adalet” çatısı altında var olan, ama son yüz yıllık dönemeçte adı “demokrasi” olmuş, “insan hakları” olmuş, “düşünce özgürlüğü” olmuş, “ortak akıl” olmuş her mefhumu Batı ile özdeşleştirip tu-kaka edersek kendi kendimize en büyük kötülüğü yapmış oluruz.
İktidarı azıcık eleştiren her gazeteciyi linç etmeyi, işinden attırmayı milli spor haline getirenlere itibar edersek, nefes alamaz, beynine kan gitmeyen patates kafalı bir toplum oluruz.
İnfaza dönen uzun tutukluluk süreleri, aşırıya kaçan cezalar, “millilik” adı altında toplumsal dayanışmayı zedeleyen her türden tutumu “Batılılar da zaten buradan vuruyor” diyerek mesele etmez hale gelirsek insanlığımızı bile yitirecek noktaya geliriz.
Standartlarımızı kriterlerimizi medeni dünyanın gereklerine göre güncelleme zorunluluğu Batı ile girdiğimiz gerilim hattının dışında, ayrı bir dosya olarak değerlendirilmeli. Bunları “Onlar istiyor” diye değil, her ölçekte ilerlemek, birbirinden razı olan bir millet inşa etmek için yapmalıyız.
Önemli olan “Avrupalı olmak” değil, “demokrasi olmak” derken kasdettiğim budur.
