Şu anda bu ülkede iktidar, ayyuka çıkmış bir çocuk istismarı meselesinin tam ortasında dimdik duruyor.
Hepimiz biliyoruz…
Şu anda bedeni kadar ruhu da derinden yaralanan küçük bir çocuk, başını yerden kaldıramadan ve psikoloğunun gözünün içine bakamadan, tedirginlikle soruyor: “Bu olanlar benim suçum mu?”
Onun alacağı cevap belli; cevabın onu iyileştirip iyileştirmeyeceğiyse şaibeli.
Ülkedeki bir çocuk istismarı davasında bile kendi iktidarının sağlamlığının peşine düşen ve bakanından yandaş gazetecisine kadar suçu ve suçluyu görmezden gelmeyi önerenlerle kuşatılan bir iktidarı, hatalı tercihlerimiz ve sağduyu yoksunu güvenimizle iktidara biz getirdik.
Bu yüzden o soruyu asıl biz kendimize sormalıyız.
Çünkü tüm bu olanlar baştan sona bizim suçumuz.
