Yeryüzünün en lanet toplumlarından birine dönüşmüş gibi görünüyoruz.
Ortak sevincimiz olamıyor, bir acıyı ortaklaşa paylaşamıyoruz.
Birinin sevinci, diğerimizin üzüntüsü olabiliyor. Birinin acısı, bir başkasının bayramı!
Bitmek bilmez iğrenç bir yarış içindeyiz, acılarımızı yarıştırıyoruz sanki.
Böyle toplumlar önünde sonunda dağılmaya ve yıkıma mahkûm olurlar.
Bunu değiştirmek için örnek olması gerekenler de ülkenin yöneticileridir.
Ama onlar bile bunca acıya rağmen bir araya gelemiyorlarsa Konya’da stadyumu dolduran holiganların o acıyı içlerinde hissedip paylaşması düşünülebilir mi zaten?
Konya’da saygı duruşunu protesto edenlerin sloganı “Şehitler ölmez, vatan bölünmez” oldu.
PKK’nın saldırılarının ve şehit cenazelerinin arttığı her dönemde stadyumlarda bu sloganı duyduk, duymaya da devam ediyoruz.
Bugün geldiğimiz noktada bu sloganlarla saygı duruşunu bozanlara şunu söylemeliyim:
Şehitler ne yazık ki öldüler ve bu ülkenin insanları bu kafayı değiştirmezse vatanın bölünmesi de kaçınılmaz olacak!
