“Türk romanının sorunu nedir?” gibi bir anket sorusuna Oğuz Atay’ın (1934-1977) verdiği ve zihnimde hep askıda duran şu yanıtı geldi aklıma:
“Türk romanının sorunu kişiliktir. İnsanımızın kişilik kazanma savaşının önemini henüz kavramamış olmasıdır. Kendisiyle hesaplaşma diye bir kavramın varlığından habersiz oluşundandır. Bunun için romanımız düzmecedir…”
Atay’ın Günlük’üne (Nisan 1970 – Ocak 1977) yayılan genel havanın, kişilik sorununun sadece Türk romanının değil, toplumun da sorunu olduğu izlenimine kapılmış, buradan da zihnim kendilik ile kişilik kavramlarını özdeşleştirmişti.