Tutuklu İstanbul Büyükşehir Belediye (İBB) Başkanı Ekrem İmamoğlu “Bu çatışma ben siyasete girmeden çok önce başladı” deyip ekledi: “Ben kendi özgürlüğümün hesabını ülkemin barışından soramam.”

YENİ Parti Genel Başkanı Özgür Özel, 18 Kasım’da partisinin PKK’nın silah bırakma sürecinin takibi için TBMM’de kurulması planlanan izleme komisyonuna üye vermeyeceğini açıklamıştı.
DEM Parti kararı eleştiriyor ve yeniden değerlendirilmesini istiyor. Hatta 19 Kasım’da parti sözcüsü Ayşegül Doğan “Güçlenmesini istediğimiz toplumsal iradeyi zayıflatır. İşte bu risk tarihsel bir risk olur” dedi.
Tartışma sürerken İmamoğlu ‘Yan Yana’ başlıklı bir yazıyla YENİ Parti’nin kararına değinmeden sürece dair görüşlerini kaleme aldı.
İlke TV’nin sitesinde yayınlanan yazısında ‘herkesin aynı şeyi söylemeyeceğini’ belirten İmamoğlu “Kimi umutlanacak, kimi temkinli davranacak. Kimi de bütün bu sürecin nereye varacağından kuşku duyacak. Bırakalım konuşsunlar” diye ekledi.
İmamoğlu’nun yazısının bir kısmı şöyle:
* Bu ülkede aynı duayı edip evladını koruyamamış çok anne var. Evladını şehit veren kaybeden anne de, oğlunu yıllarca cezaevi kapısında bekleyen anne de, çocuğunu Roboski’de toprağa veren anne de. Her birinin hikâyesi başka. Bazıları yıllardır bir cevap bekliyor, bazılarının yaşadığı haksızlığın hesabı hâlâ sorulmadı. Hiçbirine senin acın daha az diyemeyiz. Bazen yalnızca dinlemek gerekiyor. Söyleyecek söz bulamadığında da yanında durmak.
‘Barışı ve huzuru destekliyorum’
* Silahların susmasını bu yüzden yürekten istiyorum. Ama silahlar sustuğunda insanlar susmayacak. Konuşacaklar, örgütlenecekler, siyaset yapacaklar, itiraz edecekler, birbirleriyle sert tartışacaklar. Öyle de olmalı. Kürt meselesi, zaten hiçbir zaman silahların susmasıyla kapanacak bir dosya olmadı. İçinde kimlik de var, eşit yurttaşlık da, insanların seçtikleri temsilcileri yerinde bulabilmesi de. İşte bunları konuşmaktan kaçınan bir siyaset barışı taşıyamaz diyorum ben.
* Barıştan böyle söz edince bana sık sık aynı soru soruluyor. Seni seçildiğin görevden uzaklaştıran, özgürlüğünden mahrum bırakan, daha yargılama tamamlanmadan suçlu ilan eden bir iktidarın yürüttüğü süreci mi destekliyorsun diye. Bu soruyu soranları anlıyorum. Bana kızanları da… Yalnız bir şeyi düzelteyim: Ben iktidarı desteklemiyorum, ama evet barışı ve huzuru destekliyorum. İkisi aynı şey değil.
‘Bu çatışma, ben siyasete girmeden çok önce başladı’
* Selahattin Demirtaş yıllardır cezaevinde, barışı savunmaktan da bir gün vazgeçmedi. Bana ve arkadaşlarıma yaşatılanlar da ortada. Kendimin ve arkadaşlarımın hakkını aramaktan elbette asla vazgeçmeyeceğim. Ama bu çatışma ben siyasete girmeden çok önce başladı. Benim tutuklanmamla başlamadı, ben çıkınca da kendiliğinden bitmeyecek. Diyarbakır’da adaleti bir gün bana lazım olur diye savunmadıysam, barışı da bugün bana yaramıyor diye bir kenara bırakamam.
* Ben kendi özgürlüğümün hesabını ülkemin barışından soramam. Ama tabii bu, gördüklerimi söylememe engel değil. Hatta bu sürecin başarıya ulaşmasını istediğim için söylemek zorundayım.
* Meclis’in işin içinde olmasını ilk günden istedim. Komisyon kuruldu, farklı partiler ortak bir raporda buluştu, ardından çerçeve yasa çıktı. Bunlar elbette önemliydi. Yalnız o ortak raporda demokratikleşmeye ilişkin öneriler de vardı. Üstelik altında iktidar milletvekillerinin de imzası bulunuyordu. Peki, o öneriler neden yasaya girmedi? İnsanların bunu sormaya hakkı var.
‘Hâlâ olup biteni kulis haberlerinden öğrenmeye çalışıyoruz’
* Böylesine büyük bir meselede hâlâ olup biteni kulis haberlerinden öğrenmeye çalışıyoruz. Kararlar alınıyor, açıklamalar yapılıyor, biz de bir sonraki adımın ne olacağını tahmin ediyoruz. Oysa bu ülkenin insanları kendi gelecekleri hakkında haberdar edilmekle yetinmek istemiyor, söz sahibi olmak istiyor. Meclis bir yasa çıkarabilir. İnsanların birbirine yeniden güvenmesini ise yalnızca bir kanunla sağlayamazsınız. Hele kırk yılı aşkın bir çatışmanın ardından hiç sağlayamazsınız. Bu çatışmada yakınını kaybeden ailelerin söyleyecekleri var. Kendi memleketinde başka bir hayat kurmayı bekleyen gençlerin, yıllardır hak mücadelesi verenlerin, çocuklarının geleceğini düşünen annelerin de…
‘Bu çelişkiler çözülmeden kimseyi yeniden inandıramazsınız’
* Herkes aynı şeyi söylemeyecek. Kimi umutlanacak, kimi temkinli davranacak. Kimi de bütün bu sürecin nereye varacağından kuşku duyacak. Bırakalım konuşsunlar.
* O güveni kurmak bugün bu ülkeyi yönetenlerin işi, bundan kaçamazlar. Bir düşünün. İnsanlara artık sorunlarınızı demokratik siyaset içinde çözün diyorsunuz. Sonra o insanlar sandığa gidip kendi belediye başkanlarını seçtiğinde yerlerine kayyum atıyorsunuz. Peki, neye inanacaklar? Gazeteciler tutuklanırken, insanlar düşüncelerini söyledikleri için yargılanırken, mahkeme kararları uygulanmazken bu ülkenin siyaset yoluyla değişebileceğine nasıl güvenecekler? Gecenin karanlığında muhalif televizyonları kapatarak kimi, nasıl inandıracaksınız?
* İstanbul’a el koymanın hesabını yaparken ağzınızdan çıkan sözle, elinizdeki kalemden çıkan metin ile halkı mı kandıracaksınız? Anayasa Mahkemesi’nin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin kararlarına uymak için barışın tamamlanmasına mı gerek var? Anayasa bunu zaten emrediyor. Bu çelişkiler çözülmeden kimseyi yeniden inandıramazsınız. Bu ülkenin bir hayâl kırıklığına daha tahammülü yok. Bu kez bir süreci başlatmak yetmiyor. Onu, iktidarlar değişse de geri alınamayacak demokratik güvencelerle kalıcı hale getirmek gerekiyor.
‘Bu güvenceleri iktidardan beklersek, korkarım daha çok bekleriz’
* Sevgili yurttaşlarım, bu güvenceleri bu iktidardan beklersek, korkarım daha çok bekleriz. Üstelik burada konuştuğumuz şey, bir yasadan da bir süreçten de büyük. Kürt meselesine vereceğimiz cevap, cumhuriyetin ikinci yüzyılında nasıl bir ülkede yaşayacağımızı da belirleyecek. Kimse kimliğini, dilini, inancını kapıda bırakarak bu ülkeye ait olduğunu kanıtlamak zorunda kalmamalı. Bu ülke kimsenin tapulu malı değil, hepimizin memleketi.
* İnsanların kendileri olarak bir arada yaşayabildiğini ben İstanbul’da her gün gördüm. Anadolu’nun dört bir yanından gelmiş milyonlarca insan aynı vapura biniyor, aynı yağmurda ıslanıyor. Birbirini anlamakta zorlandığı da oluyor, tartıştığı da. Sonra hiç tanımadığı birinin yardımına koşuyor. İstanbul’un büyük dertleri, ağır eşitsizlikleri var elbette. Ama insanların birbirine benzemeden de aynı hayatı paylaşabildiğini bize en iyi bu şehir öğretti. Bir kentte bunu başarabildiysek bir ülkede neden başaramayalım? Başarırız.
* Bu ülkenin insanlarını tanıyorum. Haksızlık karşısında susmayanları, kendi hakkını ararken başkasınınkini de unutmayanları gördüm. 2019’da bir seçim iptal edildiğinde milyonlarca insan yeniden sandığa gitti ve kararının arkasında durdu. Bir milletin iradesinin bir kararla silinemeyeceğini o gün hep birlikte gösterdik.
* Kolay değil, biliyorum. Kolay olanı seçseydim bugün burada olmazdım zaten. Ama bu ülkenin geleceğinden umudumu kesmedim. Buradan da sesimi duyurmaya, cumhuriyeti, demokrasiyi, adaleti de barışı da savunmaya devam edeceğim.
* Bir gün bu ülkede kimse, verdiği oy yüzünden hakkından bir şey kaybetmeyecek. Kimse, seçtiği belediye başkanının yerinde başka birini, oy verdiği adayı da cezaevinde bulmayacak.
* O günleri birlikte kazanacağız, kıymetli milletim. Yan yana durarak… Birbirimizin oyuna da diline de kendi hakkımız gibi sahip çıkarak… Adaleti de barışı da bir gün bize lazım olur diye değil; hepimizin hakkı olduğu için isteyerek… Gerçekten isteyerek…
* Demokrasiye inananlar olarak, cumhuriyeti yaşatmak için hukukun üstünlüğünü kurmanın sorumluluğunu taşıyarak birlikte bunu başarmak zorundayız! Halkımız kendine güvenmeli ve demokratik bir yol bularak birlikte başarmalı.