“Yapay zekâ söyledi” cümlesi, en azından bir üretim sürecini ve insan müdahalesini hatırlatıyor. “Süper zekâ söyledi” ise kulağa daha tartışılmaz bir otorite gibi gelebiliyor.
Çocuklarımıza her duyduklarına inanmamalarını öğretiyoruz. Şimdi bir şey daha öğretmeliyiz. Her güçlü görünen kaynağa, her büyük iddiaya ve her parlak isme de inanmamak gerekiyor.
Çünkü dijital okuryazarlık yalnızca doğru bilgiye ulaşmak değil, bilginin kim tarafından ve hangi amaçla üretildiğini sorgulayabilmekte yatıyor.
Bir teknolojinin adını kimin koyduğu kadar, o ismin hangi düşünceyi görünür, hangisini görünmez kıldığı da önemli.
Yapay zekâyı konuşurken yalnızca neler yapabileceğine odaklanırsak onu kimin geliştirdiğini, hangi verilerle eğittiğini ve kimin kontrolünde olduğunu gözden kaçırabiliriz.
Ben yazılarımda yapay zekâ demeye devam edeceğim. Çünkü teknoloji ne kadar gelişirse gelişsin, arkasındaki insanı, şirketi, sistemi ve sorumluluğu unutmamak gerekiyor.
“Yapay” kelimesini beğenmeyebilirsiniz. Ama bir teknolojiye “süper” demek, onu daha güvenilir, daha masum ya da daha az sorgulanabilir yapmıyor.
