İşin bir tarafında böyle bir fotoğraf var. Kendi mücrimine sahip çıkma fotoğrafı. Ne olursa olsun yeter ki partimiz zarar görmesin hassasiyetinin fotoğrafı. Diğer tarafta ise bu büyük soygun organizasyonunun ortaya çıkmasının ardından geçen bir buçuk ay içinde skandalın içinden çıkan yeni skandallar var.
Devlet kurumlarının olaydaki rolleri öncelikle. Söz konusu kurumların başına getirilen kişilerde ehliyet ve liyakat yerine sadakat vasfı aranmasının beklenen sonuçları.
“Denetleyici” kurumların ihmali veya göz yumması yüzünden gerçekleştiği kesinleşen vurgunda borsadaki zararla birlikte toplam kayıp 3 trilyonu aştı.
Öte yandan bazı devlet kurumlarının parasının da şaibeli fonlara yatırıldığı ortaya çıktı. Bu konuda net ve doyurucu bilgilendirme yapılmadığı için kayıpların miktarı henüz tam olarak bilinmiyor.
Görülen o ki bütün bu işler belirli bir bürokrat kesiminin belirli bir “müteşebbis” kesimiyle iş birliğinin neticesinde gerçekleştirilmiş.
“Dava”ya sadakatini ispatlayarak bulunduğu mevkilere gelmiş olan bu bürokratların hem kendileri bol para kazanmış hem de aynı davayı paylaştığı arkadaşları.
“Kazandıkları” paranın aslında milletin parası olduğuna takılmamışlar. “Bu ülke dârülharp hükmünde” diyerek yaptıklarını meşrulaştırmış da olabilirler. Zira hiç görmediğimiz, rastlamadığımız bir yaklaşım değil bu da.
Türkiye’de bugün Anayasa Mahkemesi kararlarını kabul etmeyen yerel mahkemeler olduğu gibi, hazine ve maliye bakanının söz geçiremediği bir ekonomi bürokrasisinin de mevcut olduğu anlaşılıyor.
