Türkiye, enerji üretiminde fosil yakıtlara bağımlılığını sürdürmektedir. TÜİK verilerine göre Türkiye’deki toplam sera gazı emisyonu bir önceki yıla göre %5,3 artarak 584,5 milyon ton karbondioksit eşdeğerine ulaşmıştır.
Türkiye’nin enerji üretiminde fosil yakıtlara bağlı olması, karbon emisyonları bakımından önemli bir sorundur. Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı’nın verilerine göre elektrik üretimimizin %33,3’ü kömürden, %22,3’ü doğal gazdan, %15,7’si hidroelektrikten, %10,8’i rüzgârdan, %11,9’u güneşten, %3,1’i jeotermal enerjiden ve %3’ü ise diğer kaynaklardan elde edilmiştir. Bu verilere göre Türkiye, elektrik üretiminin yarısından fazlasını fosil yakıtlardan sağlıyor. Yılda yaklaşık 120 milyon ton kömür tüketerek bu alanda Avrupa birincisi olan Türkiye’nin, iklim değişikliğine ve hava kirliliğine neden olan kömürden uzaklaşması gerekir.
Türkiye bir yandan sera gazı emisyonlarını azaltmaktan bahsediyor, diğer yandan ise kömür santrallerinin sürdürülmesini teşvik eden mekanizmaları devreye sokmaya çalışıyor. Bu durum tam anlamıyla çelişkili bir tutumdur.
Ülkemiz 7552 sayılı İklim Kanunu’nu kabul etti. Bu kanun; sera gazı emisyonlarının izlenmesini, raporlanmasını, doğrulanmasını, Emisyon Ticaret Sistemi’ni ve iklim politikalarının kurumsal koordinasyonu gibi düzenlemeleri içeriyor. Bunlar önemli yasal adımlardır. Fakat kurulacak Emisyon Ticaret Sistemi’nin nasıl ve hangi koşullarda işleyeceği hususu büyük önem taşıyor.
Türkiye; Antalya’da kömür santrallerine verilen desteklerin hangi tarihte sona ereceğini, yeni fosil yakıt yatırımları için nasıl bir sınırlama getirileceğini, karayolu taşımacılığında emisyonların nasıl azaltılabileceğini, ormanlara ve doğal hayata zarar veren holdinglerin faaliyetlerini nasıl kontrol altına alacağını, sanayide enerji verimliliğinin nasıl artırılacağını ve iklim krizinden etkilenen çiftçilerin, yoksulların nasıl destekleneceğini somut mesajlarla kamuoyuna duyurmalıdır.
