Vergi mükellefi almadığı hizmetin, kullanmadığı köprülerin parasını ödüyor. Atıl hava alanlarının, taahhüt edilen kapasitenin çok altında araç geçen Çanakkale köprüsü ve benzerlerinin parasını ödüyor. Bu paralar vatandaştan belirli müteahhitlere gidiyor. Özetle siyasi iktidar kamu-özel iş birliği projeleri ile halktan alıp bir gruba gelir transfer ediyor. Bunun iktisadi hesabı yoktur.
Doğrusu, ya doğrudan yap-işlet devret modelidir. Bu durumda devlete ve bütçeye ve halka yük gelmez. Ya da devlet bu yatırımları borçlanarak yapar ve geliri ile de bu borçlarını ödeyebilirdi. Dünyada uygulama bu iki şekildedir. Bizde kamu-özel iş birliği kanunu, halktan bir kesime gelir transfer etmek için kurulmuş bir uzaktır.
Devlet bütçeyi popülist amaçlı kullanıyor. Ayrıca sarayın şatafatı devletin her dairesine sıçramış durumda. Bütçenin popülist ve keyfi harcanmasından, sosyal güvenliğe ve kamu çalışanlarına kaynak kalmıyor.
Örnekler çoğaltılabilir. Ama bilerek veya bilmeyerek halkın refahı ve huzurunu bozmanın daha çok sürdürülmesi imkansızdır. Tek çözüm yolu iktidarın değişmesidir.
