Bu yılın ilk “solcu” demokrat ürünü ise kuşkusuz Mamdani oldu. Sanders ve AOC’den farklı olarak bir temsil makamına değil, eni konu bir icraat makamına seçilen Mamdani, kendi partisindeki hâkim çizgiye karşı yürütmek zorunda kaldığı kampanyasını yoksullukla mücadele eksenine oturtmuştu. Belediye’nin market açması, kira tavanı, ücretsiz toplu ulaşım gibi vaatleri ABD ölçülerinde önemliydi.
Bu son seçimlerde ise Mamdani çizgisinin artık bir istisna olmaktan çıkmaya başladığını gördük. Sermaye medyası bilinçli bir tercihle bu yeni siyasetçi kuşağının etnik, cinsel veya dinsel kimlikleri üzerinde durmayı tercih etti. Kızılderili, Müslüman, eşcinsel vs.. Oysa kendilerini “dem-soc” (Demokratik Sosyalist) olarak adlandıran adaylar ağırlıkla hayat pahalılığı, saatlik asgari ücret ve sağlık sigortası gibi doğrudan yoksullara seslenen temalarla seçmenin karşısına çıktılar ve önemli başarılar elde ettiler.
Bunların bir diğer ortak noktası ise İsrail karşısındaki tutumlarıydı. Siyonizme ve Filistin soykırımına destek bağlamında Cumhuriyetçilerle yarışan Demokrat Parti ana akımının aksine bu adaylar, ülkedeki en kurumsal ve güçlü İsrail lobisini oluşturan AIPAC’tan maddi destek almayı reddettiler. Tam tersine, AIPAC bu adaylar seçilmesin diye rakiplerine milyonlarca dolar akıttı ama başarılı olamadı. Örneğin, Michigan’da Mısır kökenli Abdul Sayed, sadece cumhuriyetçi adayla değil, AIPAC ödenekli demokratların ihanetiyle de mücadele ederek kazandı.
Uzatmadan söylersek, Demokrat Parti içinde uzun yıllardır bir “renk”, bir “dokunuş” olarak varlığını sürdüren “sol akım” ilk kez bu seçimde bir aksesuar olmaktan çıktı, elle tutulur bir siyasi ağırlık kazandı.
