Şunu kabul edelim, çoğunluk için Erdoğan artık umudun değil, mecburiyetin, baskının, otoriterliğin, antidemokratik uygulamaların bir sembolü. Bu algı giderek büyüyor.
Eğitimli kesim bu algıyı özümseyip kendi gerçekliği olarak kabul etti. Daha eğitimsiz kesimler ise, bekleneceği gibi, daha geç algılıyor ama algılıyor.
Erdoğan’ın bundan sonraki gidişatı hep aşağı doğru olacaktır. AKP de bunu bildiği için seçim sistemleriyle oynamaya başladı. Daha az oyla, daha çok milletvekili çıkaracak formüller üretmeye başladılar. Bu da AKP’nin çaresizliğini gösteriyor.
Ancak sürecin AKP aleyhinde olduğu gerçeği, AKP’nin yüzde 40’ın üstünde oy aldığı gerçeğini de kapatmıyor. Bu umudu en kısa zamanda realize edecek gerçek bir alternatife ihtiyaç var. Cumhurbaşkanlığı seçiminde, Erdoğan’ın karşısına çıkacak iyi bir alternatif, AKP’nin aşağı doğru gidişini hızlandırabilir.
Bu alternatif liberal ve entelektüellerin beğendiği, görüşlerine çok destek verdiği biri olmamalı.
Şu bir gerçek ki, bu ülkede aydınların beğendiğini halk beğenmiyor. Bu nedenle alternatif, aydınların beğendiği değil, halkın beğendiği biri olmalı. Halkın dilinden konuşan, onun değerleriyle uyumlu, milliyetçi muhafazakâr, temiz kalmış, askere de AKP’ye de direnmiş, hak neyse onu savunmuş, halkın gönlünü okşayacak biri olmalı…
Bu özellikleri taşıyan birkaç alternatif aday var ama Ankara’daki ayak oyunlarına kurban gider mi bilemiyorum.
Umutsuz olmaya gerek yok. AKP’nin yönü aşağı doğru gidiyor. Artık Erdoğan bile yüzde 50’den söz edemez oldu. Artık “Yüzde 50’yi tutamıyorum” diyemiyor örneğin. Kara göründü. AKP filminin sonu geldi. Artık mesele, bu sonu, yavaş çekimde mi yoksa hızlı çekimde mi izleyeceğiz meselesi…
